Гравирање со точки е техника што се користи за создавање тонови во отпечаток од длабок печат (инталио) преку распоредување на шема од точки со различна големина и густина низ сликата. Шемата се создава на плочата за печатење или преку гравирање со издлабување на точките со помош на длето (бурин), или преку процес на нагризување (ечирање). Техниката на точкање (стиплинг) се користела како дополнување на конвенционалното линиско гравирање и нагризување повеќе од два века, пред да се развие како посебна техника во средината на 18-тиот век.stipple engraving

Техниката овозможува суптилни тонски варијации и е особено погодна за репродуцирање цртежи изработени со креда.

Рана историја Уметниците, почнувајќи од Џулио Кампањола () и Отавио Леони (1578–1630), ги користеле ефектите на точкање (стиплинг) во комбинација со други техники на гравирање, иако некои од малите графики на Кампањола биле речиси целосно изработени со оваа техника.Во Холандија, во текот на седумнаесеттиот век, графичарот и златар Јан Лутма развил техника на гравирање позната како *opus mallei*, при што точките се втиснувале во плочата со помош на шило удирано со чекан; истовремено, во Англија, лицата на портретите биле гравирани со точки од страна на Вилијам Роџерс во шеснаесеттиот век и Лукас Ворстерман во седумнаесеттиот век. Осумнаесетти век

Техниката на гравирање со точки (стиплинг), позната како „манир на креда“ (или *crayon manner*), погодна за изработка на имитации на цртежи со креда, за првпат била развиена во Франција. Во 1756 година, Жил Демарто (Gilles Demarteau) користел алатки за длабење (карактеристични за златарите) и тркалца за обележување за да ги сенчи линиите во серијата „Трофеи“ (Trophies), дизајнирана од Антоан Вато (Antoine Watteau). Жан-Шарл Франсоа (Jean-Charles François), кој бил соработник на Демарто, дополнително ја развил техниката и ја користел за гравирање на целата плоча. Во 1757 година, Франсоа изработил три бакрорези директно на бакарна плоча, користејќи го овој манир на креда. Потоа, тој ја применил техниката за изработка на три плочи, користејќи снопови од игли со различни големини. Меѓу другите поединци кои придонеле кон оваа нова техника на гравирање биле Алексис Мањи (Alexis Magny) и Жан-Батист Делафос (Jean-Baptiste Delafosse). Вилијам Вин Рајланд (William Wynne Ryland), кој претходно соработувал со Жан-Шарл Франсоа, го пренел манирот на креда во Британија, користејќи го при изработката на илустрации за публикацијата на Чарлс Роџер насловена „Збирка на отпечатоци кои имитираат цртежи“ (A Collection of Prints in imitation of Drawings), и дополнително го развил под називот „гравирање со точки“ (или *stipple engraving*).Terms of the Trade: Stipple engraving

Процесот на гравирање со точки е опишан во делото „Уметноста на гравирањето“ (Art of Engraving, 1841) од Т. Х. Филдинг (T.H. Fielding). Најпрво, на плочата се нанесува заштитен слој (т.н. „подлога“ за офорт), кој претставува восочна обвивка што ја прави плочата отпорна на киселина. Контурите се исцртуваат со помош на игла за офорт во вид на ситни точки, а потемните делови од сликата се сенчат со распоред од густо поставени точки. Како и кај техниката мецотинта, се користеле тркалца (рулети) и алатка наречена *mattoir* за релативно брзо создавање на голем број точки.Потоа, плочата се третира со киселина за да се вреже цртежот, а заштитниот слој се отстранува. Посветлите делови со сенки потоа се изработуваат со помош на сува игла или длето за техниката „стипл“ (точкање); Филдинг ја опишува втората алатка како „слична на вообичаената, со таа разлика што сечилото е свиено надолу наместо нагоре, овозможувајќи му на граверот поголема леснотија при создавањето на малите дупчиња или точки во бакарот“. Средните и темните тонови, претходно добиени со офорт, исто така се продлабочувале со длетото таму каде што било соодветно.

Во Франција, оваа техника поттикнала мода за репродукции на цртежи изработени со црвена креда од уметници како Антоан Вато и Франсоа Буше. Жил Демарто изработил 266 офорти според цртежи на Буше во техниката на точкање, наменети за печатење со мастило во соодветна боја на сангин и за врамување. Овие отпечатоци толку многу наликувале на цртежи со црвена креда, што можеле да се врамат како мали слики. Потоа тие можеле да се закачат на малите празни површини од богато украсените ѕидни облоги во домовите.

Во Англија, оваа техника се користела за „графики за мебел“ со слична намена и станала многу популарна, иако била гледана со презир од страна на производителите на портретни мецотинто-графики, кои доминирале на англискиот пазар за портретни отпечатоци. Техниката на точкање (stipple) се натпреварувала со мецотинтото како тонална метода на графика; иако ѝ недостигала богатата тонска длабочина на мецотинтото, таа ја имала големата предност што од една плоча можеле да се изработат многу повеќе отпечатоци. Кон крајот на XVIII век, некои графичари, меѓу кои и Франческо Бартолоци, почнале да користат боја во техниката на гравирање со точки (стипл-гравирање). Наместо да се користат посебни плочи за секоја боја – како што било случај кај повеќето тогашни постапки за печатење во боја, на пример, методот на мецотинта во три бои на Јакоб Кристоф ле Блон – различните бои внимателно се нанесувале со четка врз една единствена плоча за секој отпечаток, што претставувало вешт и сложен процес кој набрзо се покажал како економски неисплатлив. Овој метод е познат и како *à la poupée* (а ла пупе), според францускиот израз за малите памучни тампони што се користеле за нанесување на бојата.Stipple

Наводи

Библиографија André Béguin, Dictionnaire technique de l'estampe, Bruxelles, 1977. M. C. Paoluzzi, La Gravure, Solar, 2004. A. de Lostalot, Les Procédés de la gravure, Quentin, s.d. (1882). P. Prouté, Les Techniques de la gravure, Paris, 1937. C. G. Kérouan, Les Procédés de la gravure, Paris, s. d. A. Jacquemin et J. Bersier, Techniques de la gravure, Paris, 1937.

Категорија:Гравирање Категорија:Графика Категорија:Офорт