Alan L. Hart (ur. 4 października 1890, zm. 1 lipca 1962) – amerykański lekarz, radiolog, badacz gruźlicy, pisarz i powieściopisarz. Był w latach 1917–1918 jednym z pierwszych transmężczyzn, którzy przeszli histerektomię w Stanach Zjednoczonych, i resztę życia spędził jako mężczyzna. Był pionierem wykorzystania zdjęć rentgenowskich w wykrywaniu gruźlicy i pomógł wdrożyć programy badań przesiewowych gruźlicy, które uratowały tysiące ludzkich istnień.
Wczesne życie mały|upright|Alan (wtedy Lucille) Hart jako dziecko Alan Lucille Hart urodził się 4 października 1890 r. w Halls Summit w hrabstwie Coffey w stanie Kansas, jako dziecko Alberta L. Harta i Edny Hart (z domu Bamford). Kiedy jego ojciec zmarł na dur brzuszny w 1892 roku, jego matka wróciła do swojego panieńskiego nazwiska i przeprowadziła się wraz z rodziną do hrabstwa Linn w stanie Oregon, gdzie opiekowała się własną matką w okresie choroby. Kiedy Hart miał pięć lat, jego matka ponownie wyszła za mąż za Billa Bartona i rodzina przeniosła się na farmę ojca Edny. Hart napisał później, w 1911 roku, o swoim szczęściu w tym czasie, kiedy mógł swobodnie prezentować się jako mężczyzna, bawiąc się zabawkami dla chłopców stworzonymi dla niego przez jego dziadka. Jego rodzice i dziadkowie w dużej mierze zaakceptowali i poparli jego ekspresję płciową, chociaż jego matka opisała jego „pragnienie bycia chłopcem” jako „durne”. Nekrologi jego dziadków z 1921 i 1924 r. wymieniają Harta jako wnuka. Kiedy miał 12 lat, rodzina przeprowadziła się do Albany. Tam też Hart był zobowiązany do przedstawienia się jako kobieta by móc uczęszczać do szkoły, gdzie był traktowany jak dziewczyna. Wakacje spędzał na farmie dziadka, prezentując się jako mężczyzna wśród swoich męskich przyjaciół, „drażniąc się z dziewczynami i grając w gry dla chłopców”. Według wspomnienia w Halls Summit News z 10 czerwca 1921 r. „Młody Hart był inny, nawet wtedy. Ubrania dla chłopców wyglądały na nim po prostu naturalnie. Lucille zawsze uważała się za chłopca i błagała rodzinę, by móc obciąć włosy i nosić spodnie. Lucille nie lubiła lalek, ale za to lubiła bawić się w lekarza. Nienawidziła tradycyjnych zadań dla dziewcząt, zamiast tego wolała pracę na farmie wraz z mężczyznami z rodziny. Samowystarczalność, która stała się cechą na całe życie, była widoczna wcześnie: pewnego razu, kiedy przypadkowo odrąbała sobie siekierą palec, Lucille sama go opatrzyła, nie mówiąc o tym rodzinie”.
Jako stłumiony mężczyzna w latach szkolnych Hart mógł pisać eseje pod wybranym przez siebie nazwiskiem „Robert Allen Bamford, Jr.” z niewielkim oporem ze strony kolegów z klasy lub nauczycieli. W tym czasie pisarze używali pseudonimów, w tym zakładali nazwiska związane z płcią przeciwną. Hart opublikował prace w lokalnych gazetach oraz w publikacjach szkolnych i uniwersyteckich pod tym imieniem lub jako „przesłane przez anonimowego chłopca” lub używając neutralnego „ALH” lub „A. Hart”. Używał swojego legalnego imienia tylko pod naciskiem rówieśników lub seniorów. Jego wczesna praca zajmowała się męskimi tematami, nawet gdy został poproszony o pisanie problematyki dotyczącej życia kobiety. Kiedy miał napisać o koleżankach z klasy, przedstawił je jako bokserów lub chłopięcych koszykarzy. mały|lewo|Hart (z prawej) jako członek zespołu redakcyjnego roczników uczelni Hart uczęszczał do Albany College (obecnie Lewis & Clark College), a następnie przeniósł się z koleżanką z klasy i partnerką, Evą Cushman, na Stanford University na rok szkolny 1911–1912, zanim wrócił do Albany. Ukończył Albany College w 1912 r., a w 1917 r. uzyskał stopień doktora medycyny na Wydziale Medycznym Uniwersytetu Oregońskiego w Portland (obecnie Oregon Health & Science University); w tym okresie Alan powrócił również do Północnej Kalifornii, aby wziąć udział w kursach latem 1916 r. na Stanford University School of Medicine, a następnie w San Francisco. Hart był bardzo nieszczęśliwy z faktu, że tytuł medyczny wydano na jego imię żeńskie, co ograniczyło możliwości wykorzystania go w przyszłym życiu pod imieniem męskim. Dokumenty uczelni wskazują, że przynajmniej jeden z pracowników był życzliwy; jego zapisy dyplomowe zostały wewnętrznie zindeksowane jako „Hart, Lucile (alias Robert L.), MD”Graduation details for „Hart, Lucille (aka Robert L.), M.D.” Oregon Health & Science University Historical Collections & Archives BIOGRAPHICAL FILES in Box 27 of the Licenses, Degrees, and Certificates Collection.. Niemniej jednak wiedział, że jeśli zaprezentuje się jako Robert, każdy potencjalny pracodawca sprawdzający jego kwalifikacje odkryje żeńskie imię lub nie znajdzie też dla niego żadnych danych. Po ukończeniu studiów przez krótki czas pracował (jako kobieta) w szpitalu Czerwonego Krzyża w Filadelfii.
Tranzycja Po osiągnięciu dorosłości Hart szukał porady psychiatrycznej i radykalnej operacji, aby móc żyć jako mężczyzna. Jego tranzycja była pierwszą udokumentowaną korektą płci wśród transpłciowych mężczyzn w Stanach Zjednoczonych chociaż takie operacje odbywały się już wcześniej w Niemczech, w tym jednego mężczyzny, leczonego przez niemieckiego seksuologa Magnusa Hirschfelda, który zdobył prawo do służby w armii niemieckiejSittengeschichte des Weltkrieges, in three vols. illustrated, edited by Magnus Hirschfeld, Verlag für Sexualwissenschaft Schneider & Co., Leipzig/Wien, 1930 (English edition – abbreviated and without illustrations: The Sexual History of the World War, The Panurge Press, New York, 1934).. Sprawa Karla M. Baera z 1906/07 ustanowiła nowy precedens dla operacji korekty płci, pozyskując jednocześnie wsparcie z oddziałów psychiatrycznych, prawnych i chirurgicznych. Tranzycja była teraz zarówno medyczna, jak i prawna. Wydaje się, że decyzja Harta miała związek ze sprawą Baera.
W 1917 r. Hart skontaktował się z dr. Joshuą Allenem Gilbertem z University of Oregon i poprosił o zabieg chirurgiczny w celu wyeliminowania menstruacji i możliwości zajścia w ciążę. Przedstawił także Gilbertowi eugeniczny argument, że osoba z „nienormalną inwersją” powinna zostać wysterylizowana. Gilbert początkowo był niechętny, ale zaakceptował fakt, że Hart był „wyjątkowo inteligentny i nie chory psychicznie, lecz dotknięty tajemniczym zaburzeniem, na które ja [Gilbert] nie mam wytłumaczenia”. Zaakceptował to, że Hart widzi siebie jedynie jako mężczyzna, który opisał siebie, używając zwrotów obejmujących „innych towarzyszy i ja” i pytając „co może zrobić człowiek?” Gilbert napisał, w dokumentacjach, opublikowanych w Journal of Nervous and Mental Disorders w 1920 r., że „z socjologicznego i psychologicznego punktu widzenia ona [Hart] jest mężczyzną” i że życie w ten sposób było jedyną szansą Harta na szczęśliwe istnienie, „najlepiej, jak można to zrobić.” Dodał: „Niech ten, kto znajdzie w sobie tendencję do krytykowania, zaproponuje jakąś konstruktywną metodę radzenia sobie z tym problemem. O nie chce trudności. Pacjent i ja daliśmy z siebie wszystko”.
Wczesne operacje transseksualnych mężczyzn polegały na wszczepieniu tkanki jąder w miejsce usuniętych jajnikówMentioned in Hirschfeld’s notes in 1905 entitled Geschlechts-Übergänge. Mischungen männlicher und weiblicher Geschlechtscharaktere (sexuelle Zwischenstufen).. Krystaliczne hormony męskie były wyekstrahowane w użytecznych ilościach z męskiego moczu do 1903 r., ale stanowiły one ryzyko infekcji. Syntetyczne hormony zostały wyprodukowane dopiero w 1920 r. (przez niemiecką firmę Bayer)Vgl. ebd., S. 59, und Aus einem Jahrhundert Schering-Forschung: Pharma, hrsg. v. der Schering AG – Scheringianum, Gert Wlasich u.a., Berlin 1991, S. 26–31., a gdy pojawiła się taka możliwość, Hart przeszedł terapię hormonalną.
Operacja Harta została ukończona w Szkole medycznej Uniwersytetu OregońskiegoOHSU Fertility Clinic News (September 2006) in the University of Oregon Medical School Library. podczas ferii zimowych 1917–1918. Następnie legalnie zmienił swoje imię.
Hart odbywał staż w szpitalu w San Francisco. Były kolega z klasy rozpoznał go, a następnie ujawnił jako transpłciowego w gazecie „Rzecznik” 6 lutego 1918 r. Zdanie wstępne w artykule mówiło o nim po imieniu nadanym przy urodzeniu i niepoprawnymi zaimkami, opisując go jako absolwenta Stanforda oraz „napuszoną studentkę... [która] wpływała na chłopięce maniery”.
W lutym 1918 roku ożenił się ze swoją pierwszą żoną, Inez Stark, a następnie przeprowadził się z nią do Gardiner w stanie Oregon, aby założyć własną praktykę medyczną.
W wywiadzie dla lokalnej gazety Hart powiedział, że „jestem szczęśliwszy, odkąd dokonałem tej zmiany, niż kiedykolwiek w życiu, i będę to kontynuował tak długo, jak będę żył [...]. Nigdy nie ukrywałem niczego, co dotyczy mojej [zmiany] na odzież męską [...]. Wróciłem do domu, aby pokazać moim przyjaciołom, że niczego się nie wstydzę.”
Życie po tranzycji W Oregonie Hart doznał pierwszej złej sytuacji, gdy były kolega ze szkoły medycznej ujawnił go jako transpłciowego, zmuszając Harta i jego żonę do przeprowadzki. Hart uznał to doświadczenie za traumatyczne i ponownie skonsultował się z Gilbertem, który napisał, że Hart cierpiał z powodu „przełomowego procesu, który nasza współczesna organizacja społeczna może kontynuować do doskonałości i wyrafinowania”. Hart założył nową praktykę w odległym Huntley w Montanie, pisząc później, że „przeprowadzał operacje w stodołach i domach [...] (do czasu kiedy) katastrofa jesienią 1920 r. zniszczyła większość farm i zapasów z Montany i mnie wraz z nimi”. Następnie podjął pracę wędrowną, aż do 1921 r., na pisemne zalecenie od znanej doktorki Harriet J. Lawrence (odznaczonej przez prezydenta Wilsona za opracowanie szczepionki przeciw grypie), która zapewniła mu stanowisko lekarza personelu w Sanatorium Albuquerque.
Przeprowadzki, niepewność finansowa i tajemnica obciążały małżeństwo Harta, aż Inez opuściła go we wrześniu 1923 r. Nakazała mu, by nie miał z nią więcej kontaktu i rozwiodła się z nim w 1925 r. W tym samym roku Hart poślubił swoją drugą żonę, Ednę Ruddick; związek trwał do końca życia Harta. W 1925 r. Hart przeniósł się do Trudeau School of Tuberculosis w Nowym Jorku, gdzie prowadził również studia podyplomowe; spędził 1926–1928 jako klinicysta w sanatorium Rockford w Illinois. W 1928 r. Hart uzyskał tytuł magistra radiologii na Uniwersytecie Pensylwanii; został w 1929 r. mianowany dyrektorem radiologii w Tacoma General Hospital. W latach 30. XX wieku para przeprowadziła się do Idaho, gdzie Hart pracował w latach 30. i na początku 40. XX wieku; jego praca zabrała go również do Waszyngtonu, gdzie miał stypendium naukowe jako rentgenolog w Spokane. Podczas wojny Hart był także doradcą medycznym w kwaterze głównej rekrutacji i indukcji wojskowej w Seattle, podczas gdy Edna pracowała w Departamencie Opieki Społecznej Hrabstwa King w tym samym mieście.
W 1948 r., po tym, jak Hart uzyskał tytuł magistra zdrowia publicznego w Yale, para przeniosła się do Connecticut, gdzie Hart został mianowany dyrektorem hospitalizacji i rehabilitacji w Komisji Gruźlicy Stanu Connecticut. Para mieszkała do końca życia w West Hartford, gdzie Edna została profesorem na Uniwersytecie Hartfordzkim. Po II wojnie światowej syntetyczny testosteron stał się dostępny w USA i po raz pierwszy Hart mógł zapuścić brodę i ogolić się. Rozwinął także głębszy głos, dzięki czemu był bardziej pewny siebie.
W ciągu ostatnich sześciu lat swojego życia Hart wygłosił liczne wykłady i poświęcił cały swój wolny czas na zbieranie funduszy na badania medyczne i wspieranie pacjentów z zaawansowaną gruźlicą, których nie było stać na leczenie. Był członkiem American Thoracic Society, American Public Health Association, American Association for Advancement of Science oraz American Civil Liberties Union. Społecznie zarówno on, jak i Edna byli bardzo lubianymi, aktywnymi liderami społeczności. Alan służył przez osiem lat jako wiceprezydent swojej lokalnej rady Kościoła Unitarian.