Joaquín Ramón Martínez Sabina (ur. 12 lutego 1949 w Úbedzie) – hiszpański muzyk, piosenkarz, kompozytor i poeta. Jego piosenki traktują o miłości, złamanych sercach i społeczeństwie, wykorzystując liczne figury literackie w stylu literatury barokowej. Wydał siedemnaście albumów studyjnych, cztery albumy koncertowe i trzy albumy kompilacyjne. Do jego najbardziej znanych utworów należą „Calle Melancolía", „19 días y 500 noches", „Pongamos que hablo de Madrid" i „Y sin embargo". W 2021 otrzymał nagrodę Latin Grammy za całokształt twórczości podczas ceremonii w Las Vegas.

Biografia Wczesne lata Joaquín Sabina urodził się w Úbedzie, w prowincji Jaén. Był drugim synem Adeli Sabiny del Campo i Jerónimo Martíneza Gallego, komisarza policji. Uczęszczał do szkoły podstawowej prowadzonej przez karmelitów i w wieku 14 lat zaczął pisać pierwsze wiersze oraz komponować muzykę. Był członkiem zespołu Merry Youngs, który naśladował wykonawców takich jak Elvis Presley, Chuck Berry i Little Richard.

Uczęszczał do liceum prowadzonego przez salezjanów i w tym okresie zaczął czytać dzieła Fray Luis de León, Jorge Manrique, José Hierro, Marcela Prousta, Jamesa Joyce'a i Herberta Marcuse. Po ukończeniu szkoły średniej ojciec chciał, aby poszedł w jego ślady i został policjantem, ale Sabina odmówił, twierdząc, że woli gitarę.

Wygnanie w Londynie Sabina zapisał się na Uniwersytet w Granadzie, studiując filologię. Tam czytał poezję Pabla Nerudy i César Vallejo. Jego rewolucyjna ideologia doprowadziła do związków z grupami antyfaszystowskimi. W 1970 opuścił uniwersytet i udał się na wygnanie do Londynu, używając fałszywego paszportu na nazwisko Mariano Zugasti, aby uniknąć prześladowań ze strony rządu Franco, po tym jak rzucił koktajl Mołotowa w budynek rządowy.

W 1975 Sabina zaczął pisać piosenki i występować w lokalnych barach. W lokalu o nazwie Mexicano-Taverna występował w obecności George Harrisona, który świętował swoje urodziny. Kiedy w 1975 zakończyła się dyktatura Franco, Sabina wrócił do Hiszpanii.

Kariera muzyczna Pierwszy album Sabiny, Inventario, został wydany w 1978 przez małą wytwórnię Movieplay. Następnie przeszedł do wytwórni CBS i wydał Malas Compañías w 1980. Ten album dał Sabinie pierwszy przebój „Pongamos que hablo de Madrid", dzięki czemu artysta zyskał szerokie uznanie. Wydał album koncertowy La mandrágora, dzieląc scenę z kolegami Javierem Krahe i Alberto Pérezem.

W 1984 Sabina wydał trzeci album Ruleta Rusa. Na tym albumie piosenkarz ewoluował od typowego stylu piosenkarza-autora tekstów do muzyki rockowej z twardszym brzmieniem. W 1985 opuścił CBS i wydał pod szyldem Arioli album Juez y Parte, w którym połączył siły z zespołem Viceversa, kierowanym przez Pancho Varonę.

W 1987 Sabina wydał piąty album studyjny Hotel, Dulce Hotel, który sprzedał się w nakładzie 400 tysięcy egzemplarzy w Hiszpanii. Dwa lata później wydano Mentiras Piadosas. W 1992 artysta osiągnął nowy rekord sprzedaży z wydaniem Física y Química, które sprzedało się w ponad milionie kopii, głównie dzięki hitowi „Y nos dieron las diez".

Jego późniejsze albumy Esta boca es mía, Yo, mi, me, contigo i 19 Días y 500 Noches, przyniosły mu szersze uznanie i wiele platynowych albumów. Po wyzdrowieniu z udaru w 2001 Sabina wrócił na scenę w 2002 z albumem Dímelo en la Calle. W 2005 wydał album Alivio de luto, w 2009 Vinagre y rosas, a w 2012 La Orquesta Del Titanic we współpracy z Joan Manuelem Serratem. W 2017 wydał swój ostatni album studyjny Lo niego todo.

W dniu 12 lutego 2020, podczas koncertu w hali WiZink Center w Madrytcie, Sabina spadł ze sceny z wysokości prawie dwóch metrów, uderzając w fosę przed sceną. Wypadek wydarzył się około pół godziny po rozpoczęciu recitalu z Joan Manuelem Serratem. Artysta doznał trzech czystych złamań w lewym ramieniu i hematoma intracraneal, co wymagało operacji. Po sześciu dniach w intensywnej terapii został wypisany ze szpitala, a koncert został przełożony na 22 maja. 29 czerwca 2020 Sabina poślubił Jimenę Coronado w prywatnej ceremonii w Madrycie.

W 2022 odbył się pokaz premierowy filmu dokumentalnego Sintiéndolo mucho na Festiwalu Filmowym w San Sebastián, w reżyserii hiszpańskiego reżysera Fernando Leóna de Aranoi.

Styl Piosenki Sabiny charakteryzują się licznymi metaforami w stylu barokowym. Jego teksty traktują o miłości, złamanych sercach i społeczeństwie z antysystemowym wydźwiękiem.

Dyskografia Albumy studyjne Inventario (1978) Malas Compañías (1980) Ruleta Rusa (1984) Juez y parte (1985) Hotel, dulce hotel (1987) El hombre del traje gris (1988) Mentiras piadosas (1990) Física y química (1992) Esta boca es mía (1994) Yo, mi, me, contigo (1996) Enemigos íntimos (1998, z Fito Páezem) 19 días y 500 noches (1999) Dímelo en la calle (2002) Diario de un peatón (2003) Alivio de luto (2005) Vinagre y rosas (2009) La orquesta del Titanic (2012, z Joan Manuelem Serratem) Lo niego todo (2017)

Albumy koncertowe La mandrágora (1981) Joaquín Sabina y Viceversa en directo (1986) Nos sobran los motivos (2000) Dos pájaros de un tiro (2007, z Joan Manuelem Serratem)

Albumy kompilacyjne Pongamos que Hablo de Madrid (1987) Punto... (2006) ...Y seguido (2006)

Książki Sabina opublikował kilkanaście książek, w tym zbiory wierszy i tekstów piosenek. W 2001 wydał zbiór sonetów Ciento volando de catorce, a w 2007 epistolarz A vuelta de correo z listami do różnych osobistości.

Nagrody i wyróżnienia Medal Andaluzji (1989) Nagroda Ondas dla najlepszego hiszpańskiego artysty (1999) Nagroda Ondas dla najlepszej piosenki: 19 días y 500 noches (1999) Złoty Medal za Zasługi w Sztukach Pięknych (2000) Złoty Medal Miasta Madryt (2009) Latin Grammy za całokształt twórczości (2021)

Przypisy

Linki zewnętrzne Oficjalna strona Joaquína Sabiny

Kategoria:Hiszpańscy wokaliści Kategoria:Hiszpańscy kompozytorzy Kategoria:Hiszpańscy poeci XX wieku Kategoria:Hiszpańscy poeci XXI wieku Kategoria:Urodzeni w 1949