Krytyczny realizm (neokrytycyzm) – jeden z głównych, obok szkoły marburskiej i szkoły badeńskiej, ruchów filozoficznych wchodzących w skład neokantyzmu.
Do przedstawicieli tego ruchu można zaliczyć: Aloisa Riehla (1844–1924) Friedricha Paulsena (1846–1908) Oswalda Külpe (1862–1915) Heinricha Maiera (1867–1933)
Neokrytycyzm był charakterystycznym kierunkiem również we Francji drugiej połowy XIX w. Jego inicjatorem był Charles Bernard Renouvier.
Krytycyzm dokonywał historycznie trafniejszej – realistycznej – wykładni poglądów Kanta, dlatego stał w opozycji do idącej w kierunku subiektywno-idealistycznej interpretacji ówczesnego neokantyzmu. Krytycyzm traktował w szczególności rzecz samą w sobie jako należącą do istoty filozofii Kanta.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Neokantyzm Kategoria:Doktryny epistemologiczne