SM UC-21 – niemiecki okręt podwodny (podwodny stawiacz min) z okresu I wojny światowej, jedna z 64 zbudowanych jednostek typu UC II. Zwodowany 1 kwietnia 1916 roku w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu, został wcielony do służby w Kaiserliche Marine 15 września 1916 roku. W czasie służby operacyjnej we Flotylli Flandria okręt odbył 11 patroli bojowych, podczas których za pomocą torped, min, artylerii oraz ładunków wybuchowych zatopił 98 statków o łącznej pojemności BRT, a pięć statków o łącznej pojemności BRT zostało uszkodzonych. Oprócz tego okręt zdobył jeden żaglowiec o pojemności 148 BRT i uszkodził niszczyciel o wyporności 778 ton. 13 września 1917 roku UC-21 wyszedł z Zeebrugge w swój ostatni rejs, z zadaniem wykonania operacji w Zatoce Biskajskiej. Zaginął po 16 września 1917 roku.
Projekt i budowa Dokonania pierwszych niemieckich podwodnych stawiaczy min typu UC I, a także zauważone niedostatki tej konstrukcji, skłoniły dowództwo Cesarskiej Marynarki Wojennej z admirałem von Tirpitzem na czele do działań mających na celu budowę nowego, znacznie większego i doskonalszego typu okrętu podwodnego. Opracowany latem 1915 roku projekt okrętu, oznaczonego później jako typ UC II, tworzony był równolegle z projektem przybrzeżnego torpedowego okrętu podwodnego typu UB II. Głównymi zmianami w stosunku do poprzedniej serii były: instalacja wyrzutni torpedowych i działa pokładowego, zwiększenie mocy i niezawodności siłowni oraz wzrost prędkości i zasięgu jednostki – kosztem rezygnacji z możliwości łatwego transportu kolejowego, ze względu na powiększone rozmiary.
Przyszły UC-21 zamówiony został 29 sierpnia 1915 roku jako szósta jednostka z I serii okrętów typu UC II (numer projektu 41, nadany przez Inspektorat U-Bootów), w ramach wojennego programu rozbudowy floty. Został zbudowany w stoczni Blohm & Voss w Hamburgu jako jeden z 24 okrętów tego typu zamówionych w tej wytwórni. Stocznia oszacowała czas budowy okrętu na 8 miesięcy. UC-21 otrzymał numer stoczniowy 271 (Werk 271). Stępkę okrętu położono w 1915 roku, a zwodowany został 1 kwietnia 1916 roku. Koszt budowy okrętu wyniósł 1 mln 729 tys. marek.
Dane taktyczno-techniczne mały|lewo|alt=Wnętrze siostrzanego okrętu podwodnego UC-58. Widoczne manometry i wąsaty marynarz|Wnętrze siostrzanego okrętu UC-58 UC-21 był średniej wielkości przybrzeżnym okrętem podwodnym o konstrukcji dwukadłubowej. Długość całkowita wynosiła 49,35 metra, szerokość 5,22 metra i zanurzenie 3,68 metra. Wykonany ze stali kadłub sztywny miał 39,3 metra długości i 3,65 metra szerokości, a wysokość (od stępki do szczytu kiosku) wynosiła 7,46 metra. Wyporność w położeniu nawodnym wynosiła 417 ton, a w zanurzeniu 493 tony. Jednostka miała wysoki, ostry dziób przystosowany do przecinania sieci przeciwpodwodnych; do jej wnętrza prowadziły trzy luki: pierwszy przed kioskiem, drugi w kiosku, a ostatni w części rufowej, prowadzący do maszynowni. Cylindryczny kiosk miał średnicę 1,4 metra i wysokość 1,8 metra, obudowany był opływową osłoną.
Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa 6-cylindrowe, czterosuwowe silniki wysokoprężne MAN S6V23/34 o łącznej mocy 368 kW (500 KM), a pod wodą poruszał się dzięki dwóm silnikom elektrycznym BBC o łącznej mocy 340 kW (460 KM). Dwa wały napędowe obracały dwie śruby wykonane z brązu manganowego (o średnicy 1,9 metra i skoku 0,9 metra). Okręt osiągał prędkość 11,6 węzła na powierzchni i 7 węzłów w zanurzeniu. Zasięg wynosił 9430 Mm przy prędkości 7 węzłów w położeniu nawodnym oraz 55 Mm przy prędkości 4 węzłów pod wodą. Zbiorniki mieściły 56 ton paliwa, a energia elektryczna magazynowana była w dwóch bateriach akumulatorów 26 MAS po 62 ogniwa, zlokalizowanych pod przednim i tylnym przedziałem mieszkalnym załogi. Okręt miał siedem zewnętrznych zbiorników balastowych. Dopuszczalna głębokość zanurzenia wynosiła 50 metrów, a czas wykonania manewru zanurzenia 40 sekund.
Głównym uzbrojeniem okrętu było 18 min kotwicznych typu UC/200 w sześciu skośnych szybach minowych o średnicy 100 cm, usytuowanych w podwyższonej części dziobowej jeden za drugim w osi symetrii okrętu, pod kątem do tyłu (sposób stawiania – „pod siebie”). Układ ten powodował, że miny trzeba było stawiać na zaplanowanej przed rejsem głębokości, gdyż na morzu nie było do nich dostępu (co znacznie zmniejszało skuteczność okrętów). Wyposażenie uzupełniały dwie zewnętrzne wyrzutnie torped kalibru 500 mm (umiejscowione powyżej linii wodnej na dziobie, po obu stronach szybów minowych), jedna wewnętrzna wyrzutnia torped kalibru 500 mm na rufie (z łącznym zapasem 7 torped) oraz umieszczone przed kioskiem działo pokładowe kalibru 88 mm TK C/08 L/30, z zapasem amunicji wynoszącym od 100 do 133 naboi. Okręt wyposażony był w dwa peryskopy Zeissa: wachtowy i bojowy oraz radiostację z podnoszonym masztem o wysokości 10 metrów. Wyposażenie uzupełniała kotwica grzybkowa o masie 272 kg.
Załoga okrętu składała się z trzech oficerów oraz 23 podoficerów i marynarzy.
Służba 1916 rok SM UC-21 został wcielony do służby w Kaiserliche Marine 15 września 1916 roku. Tego dnia dowódcą UC-21 mianowany został por. mar. (niem. Oberleutnant zur See) Reinhold Saltzwedel, dowodzący wcześniej UB-10, UC-10 i UC-11. Po okresie szkolenia okręt został w dniu 14 listopada przydzielony do Flotylli Flandria.
W IV kwartale 1916 roku UC-21 wraz z innymi podwodnymi stawiaczami min Flotylli Flandria postawiły 41 zagród minowych liczących łącznie 161 min przy brytyjskim brzegu kanału La Manche. W dniach 26 listopada – 12 grudnia okręt odbył rejs bojowy na wodach zachodniej części kanału La Manche i Zatoki Biskajskiej. 28 listopada U-Boot zatopił trzy brytyjskie jednostki: zbudowany w 1876 roku drewniany kecz „Lady Of The Lake” o pojemności 91 BRT, przewożący węgiel z Cardiff do Alderney, zatrzymany i po ewakuacji załogi zatopiony za pomocą ładunków wybuchowych w odległości 35 Mm na południowy wschód od Start Point oraz dwie łodzie rybackie – „Clematis” (22 BRT) i „Vulcan” (27 BRT), zatopione na tych samych wodach bez strat ludzkich. Tego dnia w odległości 1 Mm na południowy wschód od latarni morskiej Nab Tower na postawionej przez UC-21 minie zatonął ze stratą 12 członków załogi zbudowany w 1900 roku brytyjski kuter HMD „Pelagia” (84 BRT). 30 listopada załoga okrętu podwodnego na północ od Ouessant zatopiła kolejne dwa statki: zbudowany w 1901 roku norweski parowiec „Draupner” o pojemności 1126 BRT, płynący pod balastem z Saint-Nazaire do Cardiff (na pozycji , nikt nie zginął) oraz pochodzący z 1903 roku francuski żaglowiec „Therese” (165 BRT), przewożący stemple kopalniane na trasie Bajonna – Swansea (załoga została uratowana w pobliżu wyspy przez francuski niszczyciel „Fanion”). Tego dnia na tych samych wodach po ataku U-Boota uszkodzeń doznał zbudowany w 1914 roku brytyjski parowiec „Eggesford” o pojemności 4414 BRT, płynący pod balastem z Bordeaux do Cardiff (obyło się bez strat w ludziach).
1 grudnia w odległości 30 Mm na południowy zachód od Ouessant UC-21 zatrzymał i po zejściu załogi zatopił za pomocą ładunków wybuchowych zbudowany w 1905 roku brytyjski parowiec „King Bleddyn” (4387 BRT), płynący z Nowego Jorku do Hawru z ładunkiem drobnicy (na pozycji ). Następnego dnia lista wojennych osiągnięć załogi UC-21 powiększyła się o trzy pozycje: zbudowany w 1891 roku grecki parowiec „Demetrios Inglesis” o pojemności 2088 BRT, przewożący ładunek kukurydzy z Rosario do Kingston upon Hull, zatopiony w pobliżu Ouessant (na pozycji , bez strat w załodze); pochodzący z 1894 roku francuski żaglowiec „Robinson” (186 BRT), transportujący 250 ton węgla z Newport do La Rochelle, zatrzymany i zatopiony po ewakuacji załogi w odległości 15 Mm na północny zachód od Ouessant (na pozycji ) oraz zbudowany w 1888 roku hiszpański parowiec „Uribitarte” o pojemności 2088 BRT, płynący z ładunkiem rudy żelaza z Bilbao do Cardiff, zatopiony bez strat ludzkich w odległości 15 Mm na południowy zachód od Ouessant. 3 grudnia U-Boot zatopił trzy francuskie żaglowce: zbudowaną w 1903 roku drewnianą barkentynę „Aiglon” o pojemności 280 BRT, płynącą z Cardiff do Lorient, zatrzymaną i zatopioną w odległości 35 Mm na północny zachód od Ouessant; pochodzący z 1904 roku drewniany szkuner „Louise” (155 BRT), przewożący węgiel ze Swansea do Bordeaux, zatrzymany i po ewakuacji załogi zatopiony przy pomocy ładunków wybuchowych na pozycji i trójmasztowy szkuner „Verdun” o pojemności 184 BRT, przewożący ładunek groszku z Halifaxu do Saint-Malo, zatrzymany i zatopiony po zejściu załogi w pobliżu wysp (na pozycji ). Nazajutrz w odległości 32 Mm na południowy zachód od okręt zatopił zbudowany w 1890 roku rosyjski parowiec „Pallas” (1202 BRT), przewożący owoce z Walensji do Bristolu (na pozycji ). 5 grudnia na tych samych wodach U-Boot zatopił zbudowany w 1901 roku duński parowiec „Nexos” o pojemności 1013 BRT, transportujący owoce i drobnicę na trasie Barcelona – Tarragona – Kartagena – Londyn (na pozycji , nikt nie zginął). Następnego dnia na wodach zachodniego podejścia do kanału La Manche załoga UC-21 zatopiła zbudowany w 1884 roku hiszpański parowiec „Gerona” (1328 BRT), przewożący stemple kopalniane z Porto do Cardiff (na pozycji , bez strat w ludziach). 7 grudnia w odległości 14 Mm na południowy zachód od Ouessant okręt storpedował bez ostrzeżenia i zatopił zbudowany w 1901 roku brytyjski parowiec „Avristan” (3818 BRT), płynący z Portland do Londynu z ładunkiem pszenicy (na pozycji , śmierć poniósł jeden marynarz). Dzień później U-Boot zatopił trzy kolejne jednostki: zbudowany w 1904 roku norweski parowiec „Falk” o pojemności 1379 BRT, transportujący węgiel ze Swansea do Saint-Nazaire, zatopiony w odległości 15 Mm na południowy zachód od Penmarch (nikt nie zginął); pochodzący z 1901 roku francuski żaglowiec „Marjolaine” (163 BRT), który wypłynął z Bordeaux i został zatopiony w odległości 10 Mm na zachód od Penmarch oraz zbudowany w 1892 roku norweski parowiec „Modum” o pojemności 2937 BRT, przewożący ładunek węgla z Sunderlandu do Bordeaux (na pozycji , bez strat w ludziach). Również 8 grudnia na postawioną przez okręt podwodny nieopodal znajdującego się w kanale La Manche latarniowca „Royal Sovereign” minę wszedł zbudowany w 1914 roku brytyjski uzbrojony trawler HMT „Dagon” (250 BRT), który zatonął ze stratą 12 członków załogi. 17 grudnia ten sam los spotkał zbudowany w 1905 roku brytyjski kuter „Margaret” (54 BRT), który zatonął na minie na wodach między Hastings a Dungeness, tracąc sześciu załogantów.
1917 rok