miejscownik () , , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) szósty przypadek deklinacji polskiej, odpowiada na pytania (o) kim? (o) czym?;
(1.1)
(1.1) W języku angielskim nie ma formy miejscownika.
(1.1) miejscownik +
(1.1) locativus, lokatiwus, lokatyw
miejsce miejscownikowy
(1.1) od + -ownik; rodzima nazwa przypadku odpowiadającego , utworzona na drodze derywacji sufiksalnej. Termin „miescownik” poświadczony w 1813 r. w Gramatyce języka polskiego według prawideł JX. Kopczyńskiego Jana Piotra Dworzeckiego-Bohdanowicza, a następnie użyty przez Onufrego Kopczyńskiego w Grammatyce języka polskiego z 1817 r. zobacz też: Aneks:Język polski - deklinacja
angielski: (1.1) locative baskijski: (1.1) lokatibo białoruski: (1.1) месны склон bułgarski: (1.1) местен падеж czeski: (1.1) lokativ , lokál , šestý pád duński: (1.1) lokativ estoński: (1.1) lokatiiv farerski: (1.1) staðarfall francuski: (1.1) locatif hiszpański: (1.1) locativo ido: (1.1) lokativo islandzki: (1.1) staðarfall japoński: (1.1) 前置格 kaszubski: (1.1) môlnik łaciński: (1.1) locativus niemiecki: (1.1) Lokativ norweski (bokmål): (1.1) lokativ norweski (nynorsk): (1.1) lokativ nowogrecki: (1.1) τοπική πτώση nowopruski: (1.1) lōkatiws polski język migowy: portugalski: (1.1) locativo rosyjski: (1.1) предложный падеж słowacki: (1.1) lokál ukraiński: (1.1) місцевий відмінок włoski: (1.1) locativo