należeć ()
,
czasownik przechodni niedokonany (1.1) być w posiadaniu czyimś (1.2) być członkiem jakiejś organizacji, społeczności, elementem zbioru (1.3) (tylko forma bezosobowa) należy = wypada, powinno się czasownik zwrotny dokonany należeć się (2.1) (tylko forma bezosobowa) należy się = przysługuje (2.2) pozostawać przez długi czas w pozycji leżącej
(1.1-2) (1.3) (2.1) (2.2)
(1.1) To jest moja książka, czyli (ona) należy do mnie. (1.2) Zenon nigdy nie należał do żadnej partii. (1.3) Nie należy pić piwa w teatrze. (2.1) Adam zasługuje na odpoczynek – należy mu się urlop. (2.2) Wstawaj, chyba już dosyć się należałeś!
(1.1), (1.2) należeć do + (1.3) należy +bezokolicznik (2.1) należeć się +
(1.2) uczestniczyć w czymś
(1.1) należność; należny (1.3) należyty; należycie
angielski: (1.1) belong; (1.2) belong; (1.3) one should/ought to bułgarski: (1.1) принадлежа; (1.2) членувам, част съм, принадлежа; (1.3) трябва czeski: (1.1) patřit; (1.2) patřit dolnołużycki: (1.1) słušaś duński: (1.1) tilhøre, høre til; (1.2) tilhøre, høre til; (1.3) man skal/må/bør esperanto: (1.1) aparteni; (1.2) aparteni francuski: (1.1) appartenir; (1.2) faire partie; (1.3) falloir hiszpański: (1.1) pertenecer; (1.2) pertenecer; (1.3) haber que, ser preciso interlingua: appertiner islandzki: (1.1) tilheyra; (1.2) tilheyra łaciński: (1.1) insum niderlandzki: (1.2) behoren niemiecki: (1.1) gehören; (1.2) angehören; (1.3) man soll… norweski (bokmål): (1.2) tilhøre, høre til norweski (nynorsk): (1.2) høyre til nowogrecki: (1.1) ανήκω; (1.2) ανήκω; (1.3) πρέπει polski język migowy: rosyjski: (1.1) принадлежать; (1.3) нужно, следует szwedzki: (1.1) tillhöra; (1.2) tillhöra, ingå; (1.3) man bör… ukraiński: (1.1) належати wilamowski: (1.1) gychiyt