wdowiec ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) mężczyzna, którego ostatnia żona nie żyje
(1.1)
(1.1) Wuj Leon jest wdowcem – jego żona umarła na raka. (1.1) Żona Jerzego umarła półtora roku temu, ale (on) nie był długo wdowcem: znowu się ożenił.
(1.1) wdowiec po
(1.1) nieżonaty
wdowieństwo wdowa , wdówka , wdowula owdowieć wdowi, wdowieński, wdowczy
słomiany wdowiec
Forma „wdowcy” może być używana wyłącznie w mianowniku i wołaczu liczby mnogiej, użycie jej w dopełniaczu lub bierniku jest błędem.
albański: (1.1) ve angielski: (1.1) widower arabski: (1.1) أرمل baskijski: (1.1) alargun białoruski: (1.1) удавец bułgarski: (1.1) вдовец chorwacki: (1.1) udovac czeski: (1.1) vdovec duński: (1.1) enkemand esperanto: (1.1) vidvo fiński: (1.1) leski francuski: (1.1) veuf hiszpański: (1.1) viudo kataloński: (1.1) vidu łotewski: (1.1) atraitnis niemiecki: (1.1) Witwer nowogrecki: (1.1) χήρος rosyjski: (1.1) вдовец rumuński: (1.1) sărac słowacki: (1.1) vdovec ukraiński: (1.1) вдівець węgierski: (1.1) özvegy wietnamski: (1.1) người goá vợ wilamowski: (1.1) wytwer włoski: (1.1) vedovo