__TOC__ pokuta ()
,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) przyjęta dobrowolnie lub narzucona kara za grzechy;
(1.1)
(1.1) Była to jego pokuta za grzechy młodości.
(1.1) odbyć / odprawić pokutę
(1.1) ekspiacja
pokutnik , pokutnica , pokutowanie pokutować , odpokutować pokutny
przeproszenie jest najlepszą formą pokuty
afrykanerski: (1.1) bieg angielski: (1.1) expiation, penance czeski: (1.1) pokání duński: (1.1) pønitense francuski: (1.1) pénitence hiszpański: (1.1) penitencia niemiecki: (1.1) Buße nowogrecki: (1.1) επιτίμιο rosyjski: (1.1) покаяние rumuński: (1.1) podvig ukraiński: (1.1) спокута , покаяння wilamowski: (1.1) bus , bu̇ss , büs
pokuta ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) grzywna, mandat, kara pieniężna
(1.1)
pokutový pokutovat
pokuta ()
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) grzywna, mandat, kara pieniężna
(1.1) trest
pokutový