bałamut ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskoosobowy (1.1) uwodziciel, flirciarz (1.2) mąciciel (1.3) psycholog, psychiatraMaciej Szaszkiewicz, Słownik gwary więziennej, w: Tajemnica grypserki. Cz. II, Kraków 1997, s. 185. rzeczownik, rodzaj męskozwierzęcy (2.1) pies gończy gubiący trop lub goniący po starym tropie, mylący w ten sposób inne gończaki
(1.1-3)
(1.1) Oj! bałamut z kawalera, bałamut! Ot i mnie starą babę od wczorajszego wieczora zbałamuciłeś!E. Orzeszkowa: Zygmunt Ławicz i jego koledzy (1.2) Ale zarazem jesteś wietrzny, bałamut, nie lubisz pracy, a lubisz hulanki, masz pańskie fumy i zachcianki, które biednego szlachcica do torby i kija żebraczego prowadząE. Orzeszkowa, Na prowincyi.
(1.3) śmigać na prześwietlenie do bałamuta
(1.3) idiota
bałamucenie bałamutka bałamucić , zbałamucić bałamutny
(1.1) (1.2)