dziecinny () , ,
przymiotnik (1.1) właściwy dziecku, taki jak u dziecka (1.2) zachowujący się jak dziecko (1.3) przeznaczony dla dziecka;
(1.1-3)
(1.1) On ma 15 (= piętnaście) lat? A taką ma dziecinną buźkę. (1.2) Niestety on jest bardzo dziecinny, wstyd się z nim gdzieś pokazać.
(1.1) dziecinny głosik • dziecinna twarzyczka (1.2) dziecinne zachowanie / wykręty (1.3) wózek dziecinny
(1.2) infantylny, niedojrzały, niefrasobliwy, beztroski, nierozsądny
dzieciństwo , dziecko , dziecinada , zdziecinnienie , Dzieciątko , dziecinność dziecinnieć , zdziecinnieć zdziecinniały, dzieciaty, dziecięcy dziecinnie
po dziecinnemu
Zapytania i odpowiedzi, „Poradnik Językowy” nr 2/1902, s. 23.
(1.3) W tym znaczeniu używane zamiennie ze słowem dziecięcy, w starannej polszczyźnie (zawsze) lepiej jednak używać dziecięcy.
(1.3) angielski: (1.1) childlike, childish; (1.2) infantile, childish, puerile, jejune białoruski: (1.1) дзіцячы; (1.3) дзіцячы bułgarski: (1.1) детски; (1.2) детински; (1.3) детски esperanto: (1.1) infaneca, infana; (1.2) infaneca, infana hiszpański: (1.1) infantil; (1.2) infantil niemiecki: (1.1) infantil, kindlich; (1.2) kindisch, infantil sanskryt: (1.1) बालकीय szwedzki: (1.1) barnslig; (1.2) barnslig wilamowski: (1.1) kyndiś; (1.2) kyndiś włoski: (1.2) infantile, puerile; (1.3) infantile