asceza () ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) postawa polegająca na wyrzeczeniu się radości życia w celu uzyskania zbawienia w niebie lub oświecenia duchowego (1.2) surowy tryb życia bez przyjemności i wygód (1.3) mechanizm obronny przejawiący się np. oporem wobec własnej seksualności, unikaniem towarzystwa, brakiem akceptacji własnego ciała, bulimią, anoreksją, wzbranianiem się przed wypróżnianiem
(1.1-3)
(1.1,2) Współczesna asceza może okazać się synonimem ciężkiej pracy.
asceta , ascetka , ascetyzm ascetyczny ascetycznie
(áskēsis) < → ćwiczyć
afrykanerski: (1.1) askese angielski: (1.1) asceticism arabski: (1.1) زهد baskijski: (1.1) aszetismo, aszesi bułgarski: (1.1) аскетизъм ; (1.2) аскетизъм esperanto: (1.1) asketismo, akseteco estoński: (1.1) askees fiński: (1.1) askeesi francuski: (1.1) ascèse górnołużycki: (1.1) askeza hebrajski: (1.1) סיגוף interlingua: (1.1) ascese japoński: (1.1) kataloński: (1.1) ascetisme niemiecki: (1.1) Askese rosyjski: (1.1) аскеза sanskryt: (1.2) वैराग्य (vairāgya), संन्यास (saṃnyāsa) słowacki: (1.1) askéza szwedzki: (1.1) askes ukraiński: (1.1) аскеза węgierski: (1.1) aszkézis; (1.2) aszkézis włoski: (1.1) ascesi