buńczuk ()
, ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) drzewce zakończone kulą lub grotem, ozdobione końskim włosiem, będące symbolem władzy wojskowej u Turków i na dawnych kresach wschodnichBogdan Snoch, Terminy i pojęcia historyczne. Słownik szkolny, Wyd. Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1990, ISBN 83-02-03944-6, s. 22.; (1.2) pęk włosia przytwierdzany do rycerskiego szyszaka bądź do uszu lub piersi konia (1.3) ozdoba rzędu końskiego mocowana do rzemienia uzdyWojsko, wojna, broń. Leksykon PWN, red. Marcin Kamler, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001, ISBN 83-01-13506-9, s. 57Mała encyklopedia wojskowa, t. 1 (A-J), Wydawnictwo MON, Warszawa 1967, s. 201.
(1.1-3)
(1.1) Na czele, pod wielką chorągwią malinową i pod buńczukiem, jechał Chmielnicki przybrany w czerwień, na białym koniu, z pozłocistą buławą w rękuHenryk Sienkiewicz, Ogniem i mieczem, t. 1, rozdz. XIII..
(1.1) znak wojskowy
buńczucznik , buńczuczny , buńczuczność buńczuczyć się , buńdiuczyć się buńczuczny, buńdiuczny buńczucznie, buńczuczno
(1.1) < <
angielski: (1.1) bunchuk białoruski: (1.1) бунчук litewski: (1.1) bunčiukas niemiecki: (1.1) Roẞschweif słowacki: (1.1) bunčuk szwedzki: (1.1) fana prydd med tagelplym; (1.2) tagelplym (på hjälm) ukraiński: (1.1) бунчук