eksterminować ()
czasownik niedokonany (1.1) dokonywać eksterminacji, mordować w sposób masowy i zorganizowany określone grupy ludności (1.2) niszczyć, zabijać (zwierzęta uznawane za szkodniki) (1.3) wydalać z kraju, wypędzać poza granice
(1.1-3)
(1.1) Reżim hitlerowski starał się ukrywać kaleki, a niedorozwiniętych po prostu eksterminował. (1.2) Problemem nie jest to, że pestycydy bezpośrednio trują ptaki, lecz to, że eksterminują owady.
(1.1-3) eksterminować + (kogoś, coś)
(1.1) eksterminować ludność / naród / grupę etniczną / Żydów / więźniów (1.2) eksterminować szkodniki / szczury / insekty
(1.1) masakrować, mordować, wyniszczać, unicestwiać, dziesiątkować (1.2) tępić, trzebić, wypleniać, wybijać (1.3) wypędzać, wygnać, ekspatriować
(1.1) chronić, ratować, ocalać
(1.1) zabijać
(1.1) zagazowywać, rozstrzeliwać
eksterminacja , eksterminowanie , eksterminator eksterminować się eksterminacyjny
< → wydalam z granic
angielski: (1.1) exterminate; (1.2) exterminate francuski: (1.1) exterminer; (1.2) exterminer hiszpański: (1.1) exterminar; (1.2) exterminar niemiecki: (1.1) ausrotten, vernichten; (1.2) ausrotten, vertilgen