babczyć ()
czasownik niedokonany (1.1) Mieczysław Karaś (red.), Słownik gwar polskich, t. I, z. 2 (Algiera—Bałachosty), oprac. przez Zakład Dialektologii Polskiej Instytutu Języka Polskiego PAN, Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1981, , s. 215. być położną, zajmować się położnictwem, odbierać poród (1.2) palić fajkę (1.3) trudnić się znachorstwem (1.4) zabawiać dzieciLidia Przymuszała, Klapać na pyszczysku, czyli o śląskiej leksyce i frazeologii dotyczącej mówienia, „LingVaria”, R. XIV, nr 1 (27), 2019, s. 138, 145. (1.5) mówić nie na temat czasownik zwrotny niedokonany babczyć się ( zbabczyć się) (2.1) marszczyć się, mięknąć
(1.1) Babka także lekarka (t. j. kobieta, która babczyła przy rodzeniu), chodzi do każdego z chrzestnych gości, i również dopominając się „na mydło“, dostaje od nich po kilka groszy. (2.1) W tem cieple trzymałem 30 korcy kartofli przez miesiąc cały, i nie dostrzegłem na nich innej zmiany, jak że z upływem czasu coraz bardziej wolniały, babczyły się, nabierały koloru żywszego, w żółty wpadającego, i lekko kulczyć się poczęły. (2.1) Ziemia istotnie pęka, bo stygnie i kurczy się. (…) Dziś jest jeszcze kulą, lecz w miarę jak coraz bardziej będzie wewnątrz ostygała i babczyła się, niby wyschły owoc, to kształt jej kulisty (…).
(1.5) (2.1)