Џој Харџо (англиски: Joy Harjo; 9 мај 1951) — американска поетеса.
Животопис Џој Харџо е родена во Талса, Оклахома, во етнички мешано семејство со француско, ирско и черокиско потекло по мајчината страна, додека предците по татковата страна, исто така, биле американски домородци. Така, прадедото на нејзиниот татко бил водач на едне индијански бунт против присилното преселување од Алабама во Оклахома во 1832 година. Нејзиниот дедо, пак, бил баптистички свештеник. Предците по мајчината страна имале уметнички склоности (нејзината тетка и баба биле сликарки). И Џој Харџо свири на саксофон во својата група Поетска правда. Таа живее на Хаваите. Таа дипломирала на Институтот за уметноста на американските Индијанци во Санта Фе, каде предавала во текот на 1978-1979 и во 1983-1984 година. Магистрирала на Универзитетот на Ајова, во 1978 година. Долго време работела како професор на Универзитетот на Ново Мексико, а предавала и на други универзитети.Petar Penda (izbor i prevod), Eight contemporary American poets – Osam savremenih američkih pjesnika (drugo izdanje). Zadužbina “Petar Kočić”, Banja Luka i Beograd, 2009, стр. 183.
Творештво Творештвото на Харџо претежно се состои од поезија, но таа, исто така, пишува и сценарија. Таа е добитничка на многу награди и почести. Во своите песни ги обработува односите меѓу предметите и луѓето, што е карактеристично за приказните на американските староседелци. Нејзината поезија ги спојува феминистичките, митските и културните перспективи. Со своите специфични теми, со амбиентот и со стилот, таа го обединува искуството на градскиот живот со легендите и митовите на американскиет староседелци. Нејзините најважни дела се:Petar Penda (izbor i prevod), Eight contemporary American poets – Osam savremenih američkih pjesnika (drugo izdanje). Zadužbina “Petar Kočić”, Banja Luka i Beograd, 2009, стр. 183. Последната песна (The last song, 1975) Која месечина ме донесе до овде (What moon drove me to this, 1979) Таа имаше неколку коњи (She had some horses, 1983) Во лудите војна и мир (In mad love and war, 1990) Жената која падна од небо (The woman who fell from the sky, 1994) Мапа на идниот свет: Поезија и сказни (A map of the next world: Poetry and tales, 2000) Како станавме луѓе (How we became human, 2002)
Поетскиот глас на Харџо се развива низ нејзиното оживување на судирот меѓу белците и американските староседелци кој ја претставува „ужасната приказна на нашиот опстанок“. Исто така, таа со восхит ги пренесува традицијата и културата на староседелците. Во потрагата по индивидуалниот и етничкиот идентитет, таа ги испитува болката и радоста на егзистенцијата остварена низ човековиот однос кон природата и кон другите луѓе. На тој начин, нејзината поезија ги спојува реализмот и филозофијата на духовноста на американските староседелци.Petar Penda, „Predgovor“, во: Petar Penda (izbor i prevod), Eight contemporary American poets – Osam savremenih američkih pjesnika (drugo izdanje). Zadužbina “Petar Kočić”, Banja Luka i Beograd, 2009, стр. 27.
Наводи
Категорија:Американски сценаристи Категорија:Американски поети Категорија:Родени во 1951 година