Patrol Carlsona, znany również jako Długi Patrol lub Długi Patrol Carlsona – operacja przeprowadzona przez 2. batalion Marines pod dowództwem ppłk. Evansa Carlsona podczas kampanii na Guadalcanalu przeciwko Cesarskiej Armii Japońskiej pomiędzy 6 listopada a 4 grudnia 1942 roku. Podczas operacji amerykański 2 Pułk Piechoty Morskiej zaatakował siły japońskie pod dowództwem Toshinariego Shōjiego, które uciekały przed próbą okrążenia w rejonie Koli Point na Guadalcanalu i próbowały dołączyć do innych japońskich jednostek po przeciwnej stronie amerykańskiego punktu umocnionego Lunga Point.
W serii małych starć trwających 29 dni, 2 Pułk Piechoty Morskiej zabił prawie 500 japońskich żołnierzy, tracąc jedynie 16 poległych w walce, choć wielu innych żołnierzy ucierpiało z powodu chorób tropikalnych. Marines zdobyli również japońskie działo polowe, które ostrzeliwało Henderson Field, kluczowe alianckie lotnisko na Guadalcanalu.
Tło Kampania na Guadalcanalu 7 sierpnia 1942 roku siły alianckie (głównie amerykańska piechota morska) wylądowały na wyspach Guadalcanal, Tulagi i Florida w archipelagu Wysp Salomona. Ich misją było uniemożliwienie Japończykom wykorzystania wysp jako baz zagrażających szlakom zaopatrzeniowym między Stanami Zjednoczonymi a Australią oraz zabezpieczenie wysp jako punktów wyjściowych dla nowej kampanii mającej na celu odizolowanie głównej japońskiej bazy w Rabaulu, a jednocześnie wsparcie alianckiej kampanii na Nowej Gwinei. Lądowanie zapoczątkowało sześciomiesięczną kampanię o Guadalcanal.
Japończycy zostali zaskoczeni i do zmroku 8 sierpnia 11 000 żołnierzy alianckich – pod dowództwem gen. por. Alexandra Vandegrifta – zabezpieczyło Tulagi i pobliskie małe wyspy, a także nieukończone lotnisko w Lunga Point na Guadalcanalu. Alianci później przemianowali to lotnisko na Henderson Field. Aby chronić lotnisko, amerykańska piechota morska utworzyła obronę obwodową wokół Lunga Point. Dodatkowe posiłki w ciągu kolejnych dwóch miesięcy zwiększyły liczbę żołnierzy amerykańskich na Guadalcanalu do ponad 20 000.
W odpowiedzi na lądowanie aliantów na wyspie, japońska Cesarska Kwatera Główna przydzieliła 17 Armii – związkowi operacyjnemu o faktycznej wielkości korpusu z bazą w Rabaulu i pod dowództwem gen. por. Harukichiego Hyakutakego – zadanie odzyskania Guadalcanalu. Jednostki 17 Armii zaczęły przybywać na Guadalcanal 19 sierpnia, aby wyprzeć siły alianckie z wyspy.
thumb|Mapa Guadalcanalu i pobliskich wysp. Obszary Lunga i Kola Point znajdują się na północy wyspy w środkowej części wyspy Pierwsza japońska próba odbicia Hendersona Field zakończyła się niepowodzeniem, gdy 21 sierpnia w bitwie nad Alligator Creek został rozbity 917-osobowy oddział japoński. Kolejna próba miała miejsce w dniach 12–14 września i zakończyła się porażką 6000 żołnierzy pod dowództwem gen. mjr. Kiyotake Kawaguchiego w bitwie o Krwawą Grań. Kawaguchi i ocalałe oddziały japońskie przegrupowały się następnie na zachód od rzeki Matanikau na Guadalcanalu.
Bitwa o lotnisko Hendersona
Między 1 a 17 października Japończycy wysłali na Guadalcanal 15 000 żołnierzy, dając Hyakutakemu łącznie 20 000 żołnierzy do wykorzystania w planowanej ofensywie. Po tym, jak oficerowie sztabowi Hyakutakego zaobserwowali amerykańską obronę wokół Lunga Point, Hyakutake zdecydował, że główny atak zostanie przeprowadzony z południa od lotniska Hendersona. Jego 2 Dywizja (wzmocniona o żołnierzy z 38 Dywizji), pod dowództwem gen. por. Masao Maruyamy, otrzymała rozkaz przemarszu przez dżunglę i ataku na amerykańską obronę od południa, w pobliżu wschodniego brzegu rzeki Lunga. 2 Dywizja, licząca 7000 żołnierzy, została podzielona na trzy jednostki: lewe skrzydło pod dowództwem gen. mjr. Yumio Nasu, w którego skład wchodził 29 Pułk Piechoty, prawe skrzydło pod dowództwem Kawaguchiego, składające się z żołnierzy z 230 Pułku Piechoty (z 38 Dywizji Piechoty), oraz rezerwę dywizji dowodzoną przez Maruyamę, w skład której wchodził 16 Pułk Piechoty.
thumb|left|Mapa sytuacyjna, 23–26 października. Podczas gdy inne siły japońskie atakują od zachodu nad rzeką Matanikau (po lewej), 2 Dywizja Maruyamy atakuje Lunga Point od południa (po prawej) 23 października siły Maruyamy z trudem przedzierały się przez dżunglę, aby dotrzeć do amerykańskich pozycji. Kawaguchi – z własnej inicjatywy – zaczął przesuwać swoją prawą jednostkę na wschód, wierząc, że amerykańska obrona jest tam słabsza. Maruyama, za pośrednictwem jednego ze swoich oficerów sztabowych, nakazał Kawaguchiemu kontynuowanie pierwotnego planu ataku. Kiedy odmówił, Kawaguchi został odwołany ze stanowiska dowódcy i zastąpiony przez płk. Toshinariego Shōjiego, dowódcę 230 Pułku Piechoty. Tego wieczoru, dowiedziawszy się, że siły lewego i prawego skrzydła nadal mają trudności z dotarciem do amerykańskich pozycji, Hyakutake przełożył atak na godzinę 19:00 24 października. Amerykanie nie byli świadomi zbliżania się sił Maruyamy.
W końcu, późnym wieczorem 24 października, siły Maruyamy dotarły do granicy amerykańskich pozycji w Lunga Point. Przez dwie kolejne noce siły Maruyamy przeprowadziły liczne, nieudane, frontalne ataki na pozycje bronione przez żołnierzy 1. batalionu 7 Pułku Piechoty Morskiej pod dowództwem ppłk. Chesty’ego Pullera i 3. batalionu 164 Pułku Piechoty Armii Stanów Zjednoczonych, dowodzony przez ppłk. Roberta Halla. Karabiny, karabiny maszynowe, moździerze, artyleria oraz bezpośredni ostrzał z dział przeciwpancernych kal. 37 mm piechoty morskiej i armii USA „dokonały straszliwej rzezi” wśród Japończyków. W atakach zginęło ponad 1500 żołnierzy Maruyamy, przy czym Amerykanie stracili ok. 60 zabitych. Jednostki prawego skrzydła Shōjiego nie brały udziału w atakach, decydując się pozostać na miejscu, aby osłonić prawą flankę Nasu przed ewentualnym atakiem sił amerykańskich w tym rejonie, który nigdy nie nastąpił.
O godzinie 8:00 26 października Hyakutake odwołał dalsze ataki i nakazał swoim siłom odwrót. Ocalali żołnierze lewego skrzydła i rezerwy dywizji Maruyamy otrzymali rozkaz wycofania się w rejon rzeki Matanikau, podczas gdy jednostka prawego skrzydła pod dowództwem Shōjiego otrzymała rozkaz skierowania się do Koli Point, 21 km na wschód od rzeki Lunga. Shōji i jego żołnierze zaczęli przybywać do Koli Point 3 listopada.
Zatoka Aola i akcja na Koli Point thumb|Raiderzy Carlsona wylądowali w Zatoce Aola 4 listopada O godzinie 5:30 4 listopada dwie kompanie z 2. batalionu Marines, dowodzone przez ppłk. Evansa Carlsona, wylądowały na łodziach w Zatoce Aola, 64 km na wschód od Lunga Point. Raiderzy Carlsona – wraz z żołnierzami 147 Pułku Piechoty Armii Stanów Zjednoczonych – mieli zapewnić ochronę 500 Seabees podczas prac nad budową lotniska. Projekt budowy lotniska w zatoce Aola został zatwierdzony przez adm. Williama Halseya Jr. – dowódcę sił alianckich na obszarze południowego Pacyfiku – zgodnie z rekomendacją kadm. Richmonda K. Turnera, dowódcy sił desantowych Marynarki Wojennej USA na południowym Pacyfiku.
2. batalion Marines był unikalną jednostką w Korpusie Piechoty Morskiej. Pierwotna organizacja i taktyka batalionu opierały się na zasadach stworzonych przez chińskich komunistów, które Carlson poznał, służąc jako obserwator podczas wojny chińsko-japońskiej w latach 1937–1938. Zasady te obejmowały promowanie demokratycznych relacji pomiędzy oficerami i szeregowymi oraz podejmowanie decyzji w drodze zbiorowego konsensusu. W przeciwieństwie do 1. batalionu Marines, który koncentrował się na taktyce komandosów, 2. batalion szkolił się do działania jako siły partyzanckie. Szkolenie kładło nacisk na taktykę infiltracji i często obejmowało ćwiczenia taktyczne prowadzone w nocy. Batalion został podzielony na sześć samodzielnych kompanii strzeleckich i kompanię sztabową. Przed lądowaniem na Guadalcanalu, elementy batalionu brały udział w działaniach bojowych jako część garnizonu atolu Midway podczas bitwy o Midway w maju 1942 roku oraz w kontrowersyjnym rajdzie na wyspę Makin w sierpniu tego samego roku.
Na początku listopada Vandegrift, obawiając się, że Japończycy planują atak na Lunga Point od wschodu, wykorzystując siły Shōjiego i dodatkowe posiłki, rozpoczął operację przeciwko japońskim jednostkom w Koli Point. Począwszy od 4 listopada, dwa bataliony piechoty morskiej i dwa bataliony wojsk lądowych USA zaatakowały i próbowały okrążyć ludzi Shōjiego w Gavaga Creek w pobliżu wioski Tetere w rejonie Koli Point.
Gdy wojska amerykańskie próbowały zniszczyć siły Shōjiego, Vandegrift nakazał Raidersom Carlsona marsz lądem z zatoki Aola w kierunku Koli Point, aby odciąć wszystkie siły Shōjiego, które uniknęły próby okrążenia. 5 listopada dwa statki transportowe skierowały się do Espiritu Santo, aby zabrać trzy kompanie z batalionu Carlsona, podczas gdy Carlson przygotowywał swoje dwie kompanie, które już były na Guadalcanalu, do marszu lądem w kierunku Koli Point. Carlson zorganizował personel tyłowy w Aola, tak aby co cztery dni zaopatrywał jego patrol w racje żywnościowe w ustalonym wcześniej punkcie na wybrzeżu. Patrol prowadzony przez przewodników wywodzących się z miejscowej ludności miał spotkać się z załogą łodzi i dostarczyć zaopatrzenie w głąb lądu do bazy patrolowej Carlsona.
Patrol Działania początkowe thumb|Mapa patrolu Carlsona, od Aoli do Lunga Point O świcie 6 listopada Carlson wraz ze swoją grupą dowodzenia, dwiema kompaniami oraz grupą lokalnych przewodników i tragarzy pod dowództwem mjr. Johna Mathera z Armii Australijskiej i st. sierż. Jacoba C. Vouzy z Policji Wysp Salomona wyruszyli z Aoli na patrol. Grupa maszerowała szlakiem przez dżunglę na północny zachód do rzeki Reko, docierając tam 7 listopada. Nad Reko Carlson dowiedział się, że lokalna misja chrześcijańska została niedawno zaatakowana przez japońskie wojska, które zamordowały dwóch misjonarzy, po czym ruszyły na zachód. Przeprawiając się przez rzekę z jednym plutonem żołnierzy, Carlson natknął się na niewielką grupę Japończyków, którzy postrzelili i ciężko ranili rodzimego przewodnika prowadzącego kolumnę amerykańskiej piechoty morskiej. Odpowiadając ogniem, Marines zabili dwóch japońskich żołnierzy i odparli atak kolejnych trzech lub czterech. Następnie przybyły główne siły Carlsona, a kolumna zatrzymała się w terenie na noc.
8 listopada kolumna kontynuowała marsz przez dżunglę na północny zachód, docierając do wybrzeża nad rzeką Kena i rozbijając obóz w wiosce Tasimboko, 24 km od zatoki Aola. Tego dnia przekroczyli rzeki Berande i Balasuna, a po południu dotarli do wioski Binu – 16 km na południowy zachód od Tasimboko. W Binu, około 4,8 km na południowy wschód od przylądka Koli, Carlson założył swoją bazę i przygotował się do zablokowania ruchu wszelkich sił japońskich z Koli na wschód i południe.
Pozostałe trzy kompanie Raidersów dotarły do Aoli 8 listopada. 9 listopada przemieściły się barkami desantowymi do Tasimboko, a 10 listopada maszerowały lądem – prowadzone przez miejscowych przewodników – w kierunku Binu. Po drodze Raiderzy napotkali niewielką grupę japońskich żołnierzy i zabili trzech z nich, po czym dotarli do Binu po południu tego samego dnia.
W międzyczasie Hyakutake nakazał Shōjiemu opuszczenie pozycji w Koli i dołączenie do sił japońskich w Kokumbona w rejonie rzeki Matanikau. Chociaż siły amerykańskie niemal całkowicie okrążyły wojska Shōjiego wzdłuż potoku Gavaga w Koli, istniała luka w bagnistym potoku po południowej stronie amerykańskich linii. Wykorzystując tę trasę, ludzie Shōjiego rozpoczęli ucieczkę. Amerykanie zamknęli lukę w swoich liniach 11 listopada, ale do tego czasu Shōji i od 2000 do 3000 jego ludzi uciekli w dżunglę na południu.