Wielozarodniczka koronowa (Sistotrema coroniferum (Höhn. & Litsch.) Donk) – gatunek grzybów z rodziny kolczakowatych (Hydnaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Sistotrema, Hydnaceae, Cantharellales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisali go w 1907 r. Franz Xaver Rudolf von Höhnel i Viktor Litschauer, nadając mu nazwę Gloeocystidium coroniferum. W 1956 r. Marinus Anton Donk przeniósł go do rodzaju Sistotrema. Synonimy: Gloeocystidium coroniferum Höhn. & Litsch. 1907 Corticium coroniferum (Höhn. & Litsch.) Sacc. & Trotter 1912 Trechispora coronifera (Höhn. & Litsch.) D.P. Rogers & H.S. Jacks. 1943 Nazwę polską zaproponował Władysław Wojewoda w 2003 r.
Morfologia Owocnik Rozpostarty, przylegający, miękki, błoniasty, o grubości do 0,1 (0,2) mm. Powierzchnia hymenium porowata, drobno grudkowata do ciągłej i gładkiej, biaława do jasnożółtej po wyschnięciu. Brzeg niewyraźny, stopniowo ścieńczający się, oprószony. Cechy mikroskopowe System strzępkowy monomityczny; wszystkie strzępki z nitkowatymi przegrodami pierwotnymi, często wypełnione małymi kroplami i nieregularnie krętymi pasmami z półprzeźroczystą do jasnożółtej oleistą zawartością. Subhymenium o grubości 2–4 (5) μm, subikulum 3–6 μm. Gleocystydy nieregularnie cylindryczne, 30–80 × 4,5–6,5 μm, cienkościenne, zwykle z refrakcyjną żółtawą, oleistą zawartością. Podstawki workowate, 16–24 × 3,5–4,5 w górnej części i 5–7 μm u podstawy, przeważnie z 6 sterygmami o długości do 3 μm. Bazydiospory elipsoidalne, wąskoelipsoidalne, prawie cylindryczne, w widoku z boku nieco alantoidalne, 4,8–5,8–7 × 2–2,4–2,8 μm, Q = 2,1–2,8, gładkie, cienkościenne, szkliste do jasnożółtych. Anamorfa Opisywana była jako Burgoa sp. Ma postać małych, bulwiastych kolonii nad hymenium, jasnoochrowych do brązowych, kulistych lub prawie kulistych, rzadko wydłużonych, o szerokości do 80 (100) μm. Zbudowane są z ciasno upakowanych, żółtych do ochrowych, kanciastych komórek o szerokości 8–15 (20) μm i ścianą o grubości 0,3–1 μm i zawartością ziarnistą, oleistą, szklistą do jasnożółtej.
Występowanie i siedlisko Podano występowanie wielozarodniczki kapeluszowej w Ameryce Północnej, Europie, Azji, Australii, Afryce i na Nowej Zelandii. W Europie sięga zasięgiem od Hiszpanii po północne rejony Półwyspu Skandynawskiego, brak jej w Europie Południowo-Wschodniej.
Grzyb nadrzewny, saprotrof. W. Wojewoda podał jej stanowisko na pniu jodły pospolitej w mieszanym lesie, łącznie ze śluzowoszczką grzybolubną (Tulasnella thelephorea).
Przypisy
Kategoria:Kolczakowate (grzyby) Kategoria:Mykobiota Polski