Wielozarodniczka białobrązowa (Sistotrema coronilla (Höhn. & Litsch.) Donk) – gatunek grzybów z rodziny kolczakowatych (Hydnaceae).
Systematyka i nazewnictwo Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Sistotrema, Hydnaceae, Cantharellales, Incertae sedis, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi.
Po raz pierwszy opisali go w 1906 r. Franz von Höhnel i Viktor Litschauer, nadając mu nazwę Corticium coronilla. W 1935 r. Marinus Anton Donk i Donald Philip Rogers przenieśli go do rodzaju Sistotrema. Nazwę polską zarekomendowała w 2025 r. Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów.
Morfologia Owocniki Rozpostarty, szybko błonkowaty lub prawie błonkowaty, luźno przylegający, o grubości do 0,3 mm. Hymenofor gładki do ziarnistego lub nieco grudkowatego, kremowy do żółtawego. Subikulum niewyraźne, białawe, o grubości do 0,1 mm. Brzeg ostry, szybko przerzedzający się lub strzępiasty z przylegającymi pasmami. Ryzomorfy występują, ale rzadko, głównie ukryte w subikulum lub na brzegu. Są kremowe do jasnożółtawobrązowych, o grubości do 0,2 mm. Cechy mikroskopowe System strzępkowy monomityczny; wszystkie strzępki ze strzępiastymi przegrodami pierwotnymi, zwykle z refrakcyjną żółtawą, oleistą zawartością, przeważnie cienkościenne. Strzępki subhymenium o średnicy 2,5–4 μm. Strzępki subikulum o szerokości do 5 μm, czasami z dużymi sprzążkami lub nawet ampułkowate przy przegrodach. Ryzomorfy proste, zbudowane ze strzępek podobnych do strzępek subikulum, mniej lub bardziej zwarte; rdzeń niezróżnicowany. Cystyd brak. Podstawki urnowate, 15–25 × 3,5–5 μm u góry i 5–7 μm u podstawy, z 6 sterygmami o długości do 3 (4) μm. Bazydiospory elipsoidalne, wąskoelipsoidalne do niemal cylindrycznych, rzadko z lekko wklęsłą stroną adaksjalną, od (4) 4,2–6 (6,5) × (2) 2,2–2,8 (3) μm, gładkie, cienkościenne, hialinowe do jasnożółtych. Anamorfa Opisywana jako Burgoa sp. Występuje na obrzeżach wszystkich okazów w postaci rzadkich lub gęsto skupionych, bulwiastych kolonii, początkowo żółtawych, potem brązowych do ciemnobrązowych, przeważnie prawie kulistych, czasami wydłużonych, o szerokości do 80 (100) μm. Zbudowane są z ciasno upakowanych, wielokątnych komórek o szerokości 8–15 (20) μm ze ścianą o grubości 0,5–1 (2) μm. Mają ścianę żółtą do ochrowej i zawartość oleistą, hialinową do jasnożółtej.
Występowanie i siedlisko Podano występowanie wielozarodniczki kapeluszowej w Ameryce Północnej, Europie, Azji, Australii, Afryce i na Nowej Zelandii. W Europie sięga zasięgiem od Hiszpanii po północne rejony Półwyspu Skandynawskiego, brak jej w Europie Południowo-Wschodniej. Brak tego gatunku w opracowanym w 2003 r. przez Władysława Wojewodę wykazie wielkoowocnikowych grzybów podstawkowych Polski, ale w późniejszych latach podano jego stanowiska.
Wielozarodniczki to grzyby nadrzewne, saprotroficzne.
Przypisy
Kategoria:Kolczakowate (grzyby) Kategoria:Mykobiota Polski