Ronnie O’Sullivan, właśc. Ronald Antonio O’Sullivan (ur. 5 grudnia 1975 w bbc.co.uk: Rocket goes off again.) – angielski snookerzysta, siedmiokrotny mistrz świata. Oficer Orderu Imperium Brytyjskiego (OBE)Investitures at Buckingham Palace, gettyimages, dostęp 5 kwietnia 2016 ..
Zdobywca 17 breaków maksymalnych, w tym najszybszego breakaPodczas MŚ w 1997 roku (5 minut i 8 sekund). (en) Informacja o najszybszym breaku maksymalnym w wykonaniu O’Sullivana w Księdze Rekordów Guinnessa (Internet Archive). maksymalnego w trakcie turnieju snookerowego, od Masters 2015 rekordzista pod względem zdobytych setek w profesjonalnych turniejach, w maju 2026 miał ich 1330100+ Centuries, snookerinfo .. Jeden z dwóch zdobywców trzech breaków maksymalnych (drugim był Stephen Hendry) w mistrzostwach świata w snookerzeTrzeci break maksymalny wbił podczas meczu z w drugiej rundzie MŚ z Markiem Williamsem – był to również break wygrywający ten mecz 13:7..
W ćwierćfinałowym meczu z Ryanem Dayem podczas World Open 2026 wbił najwyższego breaka w historii snookera. Po wykorzystaniu bili zielonej jako wolnej bili wbił 14 czarnych i 2 różowe osiągając wynik 153 punktów.
Od momentu rozpoczęcia kariery w 1992 roku siedmiokrotny lider światowej listy rankingowej na koniec sezonu. Uczestnik wszystkich mistrzostw świata od roku 1993. Zwycięzca 41 turniejów rankingowych, jest pod tym względem rekordzistą. Zwycięzca największej w historii liczby turniejów „Potrójnej Korony” (23), w tym rekordowych ośmiu turniejów UK Championship i rekordowych ośmiu turniejów Masters, dziesięciokrotny triumfator Premier League.
Życiorys Dzieciństwo, początek kariery Ojciec Ronniego O’Sullivana (Ronnie senior) został skazany na 18 lat„Pocket calculator”, The Observer, 31 October 2004. pozbawienia wolności za zabójstwo czarnoskórego ochroniarza (więzienie opuścił w listopadzie 2010 roku). Po tym zdarzeniu nastoletni O’Sullivan popadł w depresję. Wówczas zaczęły się jego problemy z alkoholem i narkotykami. Jego ojciec jeszcze przed rozpoczęciem kary więzienia poprosił Raya ReardonaRay Reardon to sześciokrotny mistrz świata., by ten poprowadził dalej dobrze zapowiadającą się karierę syna. O’Sullivan zerwał ze szkołą i całymi dniami przesiadywał w klubach snookerowych. W listopadzie 1993 w wieku 17 lat i 11 miesięcy wygrał UK Championship (do dziś jest najmłodszym zwycięzcą turnieju rankingowego). Rok później w więzieniu znalazła się jego matka Maria (za malwersacje finansowe). Wówczas O’Sullivan musiał się zająć swoją młodszą siostrą Danielle i doglądać rodzinnych biznesów. Z początku nie udało mu się temu podołać – popadł w coraz większe uzależnienia spowodowane nasilającą się depresją. Pomimo dużej odpowiedzialności i depresji nie przestał grać w snookera, rozstał się ze swoją dziewczyną Pippą, odwiedzał również ojca w więzieniu, który zachęcał go do kontynuowania gry. W 1995 roku, w wieku 19 lat i 69 dni został najmłodszym w historii triumfatorem turnieju Masters po pokonaniu w finale Johna Higginsa.
Lata 1996–2000 W 1996 roku został skazany na dwa lata w zawieszeniu i karę pieniężną za napaść na osobę urzędową podczas mistrzostw świata w tymże roku. Również w 1996 na tym samym turnieju O’Sullivan zdecydował się zagrać lewą ręką podczas meczu z Alainem Robidoux (ostatecznie wygrał 10:3).
W 1997 zrobił najszybszego na świecie breaka maksymalnego. Jednak zaledwie rok później po wygraniu Irish Masters miał miejsce skandal z jego udziałem – testy na obecność narkotyków wykazały, iż w trakcie zawodów był pod wpływem marihuany. Stracił wówczas zdobyty tytuł.
W tym okresie Anglik trzykrotnie dochodził do półfinału mistrzostw świata, wygrał także UK Championship 1997 i dwukrotnie grał w finale turnieju Masters.
Lata 2001–2004 W 2001 roku O’Sullivan zdobył najważniejsze snookerowe trofeum, czyli tytuł mistrza świata. Od tamtej pory zaliczany jest do ścisłej czołówki światowego snookera. Rok później podczas obrony tytułu doszło do scysji między O’Sullivanem i Hendrym. „The Rocket” oskarżał wówczas Szkota o bad sportmanship (złego ducha walki) w jego poprzednim meczu. Wówczas Ronnie powiedział, że jeżeli zostanie pokonany to powie Hendry’emu: Well done (i bardzo dobrze) oraz go back to your sad little life (wracaj do swojego małego smutnego życia). Obecnie Hendry uznaje ten incydent „za zamierzchłą przeszłość”. Tamtejszy półfinał pomiędzy zawodnikami zakończył się zwycięstwem Szkota.
W 2004 roku Ronnie O’Sullivan udowodnił, że w szczytowej formie może pokonać każdego zawodnika. Zwycięstwo 17:4 nad Stephenem Hendrym w półfinale mistrzostw świata pokazało przepaść między O’Sullivanem a resztą graczy (w finale O’Sullivan pokonał Graeme’a Dotta 18:8). W następnym sezonie 2004/2005 utrzymał pozycję numer jeden na liście światowego rankingu, wygrał także 4 turnieje – 3 rankingowe oraz Masters, ale nie udało mu się obronić tytułu mistrza świata.
Zobacz też Występ w MŚ w 2001 roku Występ w MŚ w 2004 roku
Lata 2005–2007 Sezon 2005/2006 był natomiast pasmem porażek O’Sullivana. W GP w Preston zajął drugie miejsce, ale w finale gładko uległ Higginsowi, w UK Championship przegrał w pierwszym meczu z Markiem Kingiem. Podczas zawodów Masters dotarł do finału, gdzie w decydującej ostatniej (19.) partii pomylił się pod koniec frame’a i praktycznie wygrany mecz oddał ponownie Higginsowi. Następny turniej, w którym wziął udział (Welsh Open), również zakończył po pierwszym meczu, przegrywając 1:5 z Ianem McCullochem. W China Open również nie udało się mu przejść pierwszej rundy, tym razem oddając wszystkie (5) frame’ów w meczu z Jamesem Wattaną. To pasmo porażek strąciło go z pierwszego miejsca światowego rankingu, pomimo iż przez zbieg okoliczności (porażki Higginsa i Hendry’ego w pierwszej rundzie MŚ) miał szansę poprzez dojście do finału mistrzostw obronić tę pozycję. Przegrał jednak w bardzo niespodziewanych (oddanie wszystkich partii trzeciej sesji) okolicznościach i ostatecznie zakończył sezon na miejscu trzecim.
27 maja 2006 O’Sullivan wziął udział w przedsięwzięciu Soccer Aid, meczu charytatywnym na rzecz UNICEF-u. Mecz piłkarski (do którego zaproszono gwiazdy sportu i gwiazdy show-biznesu) przyniósł 3 miliony funtów.
W lipcu 2006 wziął udział w międzynarodowych zawodach w Poola (w Las Vegas). Doszedł do trzeciej rundy zawodów, ulegając w niej Quintenowi Hannowi, oraz , wygrał zaś tylko z (system rozgrywek w Poola, ze względu na krótszy czas gry, jest nieco inny niż w snookerze, gracze dzieleni są w poszczególnych rundach na grupy, z których wychodzi określona liczba zawodników).
W turnieju Grand Prix w szkockim AberdeenTurniej rozgrywany był w innym systemie: w pierwszej fazie brało w nim udział 48 zawodników, przydzielonych do 8 grup (po 6 w każdej). Z każdej grupy wychodziło zaledwie dwóch zawodników (przechodzili do pierwszej rundy, czyli 1/8 finału). O’Sullivan jako pierwszy z uczestników wyszedł z grupy i zapewnił sobie miejsce w dalszej fazie rozgrywki. W 1/8 pokonał Davida Graya. rozgrywanym w październiku 2006 roku odpadł w ćwierćfinale z Neilem Robertsonem.
W trakcie turnieju UK Championship rozgrywanym w Barbican Centre w Yorku O’Sullivan przy stanie 1:4 poddał mecz ze Stephenem Hendrym odbywający się na dystansie do dziewięciu wygranych partii. Po meczu Ronnie O’Sullivan przeprosił swoich fanów za swoje zachowanie: I wish I could have played a better game today, but I had a bad day in the office (chciałem zagrać dzisiaj lepszą partię, ale miałem kiepski dzień w pracy); powiedział również, że nie mógł się skupić na grze, ciągle uciekał myślami od stołu – co nie pozwalało mu kontynuować pojedynku. W późniejszych wypowiedziach O’Sullivan twierdził, iż jego postawa wynikła z traumy po śmierci Paula Huntera. W przeprosinach skierowanych do fanów zapowiedział, że wkrótce stanie na nogi i powróci do gry mocniejszy niż zawsze. Przyrzeczenie to zrealizował już w następnym bardzo prestiżowym turnieju Masters.
W trakcie turnieju Masters rozgrywanego w styczniu 2007 roku O’Sullivan dotarł do finału, gdzie zmierzył się z Ding Junhui 21 stycznia 2007 roku i zdobył tytuł, wygrywając 10:3. Pierwsza sesja meczu zakończyła się nieznaczną przewagą (5:3) O’Sullivana, ale w sesji drugiej (wieczornej) Anglik nie oddał Dingowi żadnej partii.
Kolejny rozgrywany turniej na Malcie O’Sullivan zakończył już w pierwszym swym meczu, przegrywając z Michaelem Holtem 3:5.
Turniej Welsh Open był dla niego bardziej udany, dotarł do ćwierćfinałów, lecz tam został pokonany przez Neila Robertsona 4:5 (po bardzo wyrównanym spotkaniu, Anglik prowadził w meczu 4:3, lecz przegrał dwa ostatnie frame’y).
W następnym turnieju – China Open Ronnie doszedł do półfinału. Przegrał w nim jednak wysoko (2:6) z Graeme Dottem. Po sezonie 2006/2007 O’Sullivan spadł na piąte miejsce na liście rankingowej.
Zobacz też Występ w MŚ w 2007 roku
Sezon 2007/2008 Sezon 2007/2008 O’Sullivan rozpoczął od absencji w turnieju Shanghai Masters. Nieobecność była spowodowana kontuzją – urazem pleców. Zawodnik był również nieobecny w jednodniowym turnieju Pot Black, z którego wycofał się na krótko przed rozpoczęciem zawodów. Sezon rozpoczął dopiero w turnieju Grand Prix w Aberdeen. W pierwszym meczu w grupie B tego turnieju pokonał 4:0 Marka Joyce’a. W drugim 4:3 Toma Forda, w trzecim 4:0 Dominica Dale, w czwartym 4:2 Gerarda Greene, a w piątym Steve’a Davisa 4:1. O’Sullivan wygrał swoją grupę tracąc w pięciu meczach zaledwie 6 frame’ów. W 1/8 finału tych zawodów wygrał zaś z Irlandczykiem Michaelem Judge’em 5:2, a w ćwierćfinale pokonał Joego Swaila 5:3. W półfinale zawodów O’Sullivan zmierzył się z byłym Mistrzem świata – Shaunem Murphy. Mecz od początku źle układał się dla Ronniego, przed pierwszą przerwą przegrywał 1:3, zaś po kolejnych 3 frame’ach 2:5, ostatecznie jednak O’Sullivan wygrał mecz 6:5. W finale zawodów O’Sullivan doznał porażki z reprezentantem Hongkongu – Marco Fu. Anglik przegrał mecz finałowy 6:9 (po pierwszej sesji było 4:3).
W turnieju Northern Ireland Trophy rozgrywanym w listopadzie 2007 roku – O’Sullivan w drugiej rundzie zmierzył się z Tomem Fordem (O’Sullivan jako zawodnik rozstawiony nie grał w pierwszej rundzie tego turnieju). Mecz z Tomem Fordem miał niecodzienny przebieg – młodszy z Anglików prowadził po 4 frame’ach 1:3. Następna partię wygrał O’Sullivan, zaś kolejną Ford. Po sześciu frame’ach było 2:4. W siódmej partii „Rakieta” rozpoczął dobrze rokujący break – pomylił się on jednak na pozycjonowaniu i – nie mając pozycji do czarnej bili – zagrał ją impulsywnie. Zagrania tego nie można było nazwać Hit and hope ze względu na to, iż O’Sullivan wykonał zagranie zaraz po nieudanym pozycjonowaniu a czarna bila nie miała szansy na wpadnięcie do kieszeni. Tom Ford nie wykorzystał jednak zagrania Rakiety i również popełnił błąd w swoim breaku – po którym O’Sullivan już uspokojony powrócił do gry – wygrywając tego frame’a oraz następnego. W decydującej partii (przy stanie 4:4) „The Rocket” zbudował wysokiego breaka – i do wygrania meczu pozostały mu dwie bile. Spudłował on jednak zostawiając Tomowi Fordowi stosunkowo trudny układ do sczyszczenia (jedna czerwona bila była blisko bandy) – Anglik poradził sobie z kolejnymi bilami. Popełnił on jednak błąd na pozycjonowaniu do niebieskiej bili (na stole były wówczas trzy bile) – nie mając dobrej pozycji, Ford pomylił się – wystawiając niebieską bilę O’Sullivanowi. Ten wbił ją bez problemu i ostatecznie po wbiciu jeszcze różowej bili zwyciężył w meczu 5:4. W następnej rundzie O’Sullivan pokonał Alego Cartera 5:2 – zdobywając w 5 partii (przy stanie 3:1) breaka maksymalnegoInformacja na podstawie archiwalnego artykułu w Worldsnooker „O’Sullivan in Seventh 147 Heaven”.. Ustanowił także swoisty rekord – wygrywając każdego frame’a breakiem powyżej 100 punktów. W ćwierćfinale tego turnieju przegrał on jednak z o wiele niżej notowanym Irlandczykiem Fergalem O’Brienem 2:5.