narzędnik () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) piąty przypadek deklinacji polskiej, odpowiada na pytania (z) kim? (z) czym?;
(1.1)
(1.1) W języku niemieckim nie ma formy narzędnika.
(1.1) instrumentalis
narzędzie narzędnikowy
(1.1) kalka (domyślnie: casus instrumentalis); od ; termin poświadczony w 1813 r. w Gramatyce języka polskiego według prawideł JX. Kopczyńskiego Jana Piotra Dworzeckiego-Bohdanowicza jako „narzędnik, narzędziowy”, a następnie użyty przez Onufrego Kopczyńskiego w Grammatyce języka polskiego z 1817 r. jako jedna z rodzimych nazw przypadków utworzonych przez derywację sufiksalnąPiotr Sobotka, „Przypadek”, Gramatyka semantyczna języka polskiego. zobacz też: Aneks:Język polski - deklinacja
angielski: (1.1) instrumental asturyjski: (1.1) instrumental baskijski: (1.1) instrumental białoruski: (1.1) творны склон , інструментатыў bułgarski: (1.1) творителен падеж chorwacki: (1.1) instrumental czeski: (1.1) instrumentál , sedmý pád dolnołużycki: (1.1) instrumental esperanto: (1.1) instrumentalo, ila kazo estoński: (1.1) instrumentaal farerski: (1.1) verkførisfall fiński: (1.1) instrumentaali francuski: (1.1) instrumental hiszpański: (1.1) instrumental islandzki: (1.1) tækisfall japoński: (1.1) 造格 (ぞうかく, zōkaku), 具格 (ぐかく, gukaku) jidysz: (1.1) אינסטרומענטאַל (instrumental) kaszubski: (1.1) nôrzãdzôcz , jinstrumental kazachski: (1.1) көмектес септік litewski: (1.1) įnagininkas łaciński: (1.1) instrumentalis mongolski: (1.1) үйлдэх niemiecki: (1.1) Instrumental , Instrumentalis polski język migowy: portugalski: (1.1) instrumental rosyjski: (1.1) творительный падеж słowacki: (1.1) inštrumentál ukraiński: (1.1) орудний відмінок włoski: (1.1) strumentale