miedza ()
, ,
rzeczownik, rodzaj żeński (1.1) wąski pas ziemi będący granicą między obszarami rolnymi, działkami budowlanymi; (1.2) przestrzeń między zębami blanek, czyli merlonami
(1.1-2)
(1.1) (…) A wszystko przepasane, jakby wstęgą, miedzą • Zieloną, na niej z rzadka ciche grusze siedzą.Adam Mickiewicz Pan Tadeusz, Inwokacja
(1.1) spór / walka o miedzę • kłócić się / walczyć o miedzę • rosnąć na miedzy
miedzuch miedzowy, miedzuchowy
graniczyć / sąsiadować / mieszkać o miedzę • spać jak zając pod miedzą • tłumaczyć jak chłop krowie na miedzy • zgubić serce pod miedzą
Jan Rozwadowski, O zjawiskach i rozwoju języka. O rozwoju fonetycznym, „Język Polski i Poradnik Językowy” nr 2/1916, s. 41.
angielski: (1.1) balk; (1.2) crenel bułgarski: (1.1) межда czeski: (1.1) mez dolnołużycki: (1.1) mjaza niemiecki: (1.1) Feldrain nowopruski: (1.1) azī staropruski: (1.1) asy ukraiński: (1.1) межа wilamowski: (1.1) raeja , rǡja , raja włoski: (1.1) capezzagna