nominativ ()
rzeczownik, rodzaj męski nieżywotny (1.1) mianownik
(1.1)
nominativ ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) mianownik
(1.1) en nominativ, nominativen, nominativer, nominativerne
(1.1) Tysk og islandsk har bevaret fire kasus: nominativ, akkusativ, genitiv og dativ. → W niemieckim i islandzkim zachowały się cztery przypadki: mianownik, biernik, dopełniacz oraz celownik.
(1.1) grundledsfald , nævnefald ; skrót nom.
<
(1.1) zobacz też: słownictwo gramatyczne w jęz. duńskim
nominativ ()
(1.1) mianownik
nominativo
nominativ ()
rzeczownik, rodzaj nijaki (1.1) mianownik
nominativ ()
rzeczownik, rodzaj wspólny (1.1) mianownik
(1.1) en nominativ, nominativen, nominativer, nominativerna
nominativ ()
rzeczownik (1.1) mianownik