thumb|240px|Mercedes-Benz 500E: 1990-1993 thumb|240px|Mercedes-Benz E500:1993-1995 thumb|240px|Mercedes-Benz E500 Limited: 1994-1995 thumb|240px|Mercedes-Benz E500 Limited: 1994-1995 Mercedes-Benz 500E (124.036) – usportowiona wersja serii W124 opracowana w 1990 roku w kooperacji z firmą Porsche. Po udanej prezentacji mocniejszego modelu 300E postanowiono stworzyć konkurenta dla BMW w segmencie sedanów charakteryzujących się bardzo wysokimi osiągami, przy jednoczesnym zachowaniu komfortu i funkcjonalności i użyteczności na co dzień. Parę lat później powstał również model 400E (124.034), który został już całkowicie wykonane w Sindlefingen przez Mercedes-Benz i nie różnił się zbytnio od podstawowych modeli napędzanych 6 cylindrowymi silnikami. Mercedes 500E/E500 budowany w kooperacji z Porsche uznawany jest dziś za jeden z najlepszych sedanów w historii, doskonale łączący zalety komfortowego auta trójbryłowego, bardzo dobrych osiągów, jakości i niezawodności z jakich słynął wówczas Mercedes-Benz, opierając się na sprawdzonych wzorcach ze swoich innych modeli. Auto obecnie jest cenionym youngtimerem, a ceny używanych modeli w dobrym stanie drastycznie wzrastają.
Historia powstania Podobnie jak w przypadku modelu BMW E28 M5 najmocniejszego sedana początku lat 80, zespół AMG już w przed rokiem 1986 myślał nad wprowadzeniem ekstremalnej wersji nowego modelu W124, która nie tylko zdecydowanie przewyższała by pod względem mocy i osiągów BMW M5, ale w ogóle większości aut, nawet tych sportowych bezpośrednio nastawionych na osiągi kosztem użyteczności czy komfortu jazdy jak Porsche czy Ferrari produkowanych w połowie lat 80. Postanowiono dokonać modyfikacji z samochodem średniej wielkości, Mercedesem 300E. Za ówczesną kwotę 17 tys. dolarów AMG wykonywało przeróbkę w postaci wymiany rzędowego 6 cylindrowca i zainstalowania ogromnego 5.6-litrowego silnika M117 V8 z Mercedesa 560 SEL/SEC pod maskę klasy E, a następnie zamontowano głowice cylindrów DOHC z czterema zaworami na cylinder, zwiększając zakres mocy ze 180 do 360 KM i do rekordowych wówczas - ponad 500 Nm. Był to legendarny model 300E Hammer 5.6l bazujący na seryjnym modelu W124 300E o mocy 180 KM. Był to pierwszy model oparty na nadwoziu W124, który mimo dość ospałej 4-biegowej automatycznej skrzyni osiągnął prędkość 303 km/h i rozpędzał się do 100 km/h w mniej niż 6 sekund, głównie dzięki doskonałemu współczynnikowi oporu powietrza wynoszącego poniżej 0.27 Cd. Mimo iż Mercedes-Benz chciał, aby to właśnie AMG zbudowało 500E mając już doświadczenie z 300E Hammer i udanym montażem silnika V8 w nadwoziu średniej klasy Mercedesa. AMG miał jednak problemy z dostarczeniem i produkcją takiej liczby aut wymaganej przez Mercedesa-Benza. Mimo iż jeden egzemplarz modelu 500E był budowany aż przez 18 dni (tyle samo co Jaguar XJ220). Kiedy firma Porsche produkująca świetne i uznane wozy sportowe w końcu lat 80 borykała się z problemami finansowymi i potrzebowała szybkiego zastrzyku gotówki z pomocą przyszedł sąsiad ze Stuttgartu. Porsche miało linię produkcyjną swojego już nieprodukowanego modelu 959 i na tę też trafił 500E. Oczywiście nie odbyło się bez uzgodnień z obu stron co do charakteru auta i luksusu z jakiego kojarzony był wtedy Mercedes. Nie było więc mowy o zbyt twardym zawieszeniu czy nerwowo działającym układem kierowniczym. Miał być to bardzo bezpieczny, cichy sedan do komfortowego przemieszczania się z prędkościami 160–180 km/h po Autobahnie. Podjęto współprace i już w 1990 podjęto produkcję nowego modelu na liniach montażowych Porsche.
Zastosowana technika Mercedes 500E bazował na nadwoziu W124 - samochodu klasy średniej-wyższej. Mercedes i Porsche postanowiło, że wzorem stanie się udany i uznany za spokojny model 300E z silnikiem 6-cylindrowym o mocy 180 KM, przy całym projekcie pracowali inżynierowie z firmy Porsche. Cały samochód, zarówno nadwozie jak i silnik, montowano w zakładach Porsche, później odsyłano go z powrotem do lakierni Mercedesa, po lakierowaniu nadwozia z powrotem trafiał do Porsche, na końcowy montaż reszty podzespołów. Stamtąd trafiał z powrotem transportem do Mercedesa, aby finalnie wykonać tzw. PDi czyli inspekcję przed dostawą pod którą już podpisywał się Mercedes-Benz - jak to miał w umowie z każdym obcym przedsiębiorstwem. Proces kontroli jaki miał miejsce przy każdorazowym zleceniu i wykonaniu jakiś prac firmie innej niż Mercedes-Benz, gwarantowało to najwyższą możliwą jakość wykonania. Do napędu użyto podstawowego silnika Mercedes V8 4 zaworowego DOHC o pojemności 5.0 l, mocy 326 KM i 450 Nm, pochodził on z modelu 500SL – R129. Pojazd oferowany był tylko wyłącznie z 4-biegową skrzynią automatyczną przejętą również z modelu 500SL. Starszy układ zasilania silnika K-Jetronic zastąpiono nowocześniejszym Bosch Motronic. Porsche pracował nad poprawieniem przebiegu krzywej momentu obrotowego silnika, która różniła się od normalnej wersji silnika V8 5.0 l zaprezentowanego w 1989 roku. Po modyfikacjach maksymalna wartość wynosiła 480 Nm przy 3900 obr./min, gdy w seryjnym modelu 500SL wynosiła ona 450 Nm przy 3900 obr./min. Moment obrotowy wzrósł o 30 Nm, lecz moc jednostki nie zmieniła się. Mercedes-Benz zaadaptował później te zmiany we wszystkich swoich modelach wyposażonych w ten silnik i nieprzerwanie od 1990 do 10.1992 roku moc wynosiła 326 KM i 480 Nm. Wraz ze wprowadzeniem zmian późną jesienią 1992 roku w typoszeregu W124 moc zredukowano do 320 KM i 470 Nm przy 3900 obr./min, tylko taki silnik o zdławionej mocy można znaleźć w standardowych modelach E500 i E500 Limited. Zawieszenie auta zostało obniżone o 23mm, a z tyłu zastosowano zawieszenie samopoziomujące (niveaux) z układem wielowahaczowym bazującym na rozwiązaniach z modelu T - W124 (kombi). Zrezygnowano z opon o niskim profilu poprawiających trakcję, lecz zmniejszających komfort jazdy. Zastosowane opony o rozmiarze 225/55/16 od firmy Michelin pochodziły od francuskiego producenta i zostały specjalnie stworzone do tego modelu, był to model MXX-3, a później Pilot SX. Spektrum mocy w różnych modelach 500E/E500/E60 wahała się od 320 do 381 KM. Model 500E w porównaniu do seryjnego 300E na jakim bazował różniło około 1100 unowocześnień lub zmian w konstrukcji. Mimo że 500E wyglądał jak zwykłe W124 to prowadził się bardziej jak roadster R129 500SL, na którym w głównej mierze i podzespołach bazował. Auto słynęło z dobrego komfortu jazdy, bardzo dobrze wyciszonej kabiny pasażerskiej i tylko trochę bardziej sprężystego zawieszenia niż standardowy model W124, z legendarnej trwałości tego auta dzięki połączeniu zalet seryjnych niezawodnego W124 i silnika M 119 stosowanego z modelu R129. Wewnętrzna książka napraw Mercedes-Benz mówi o motorze M 119 wykonanym w technice 4 zaworowej zastosowanego w konstrukcji 500E, że wymaga on głównej naprawy po 640 tys. km, automatyczna skrzynia wymaga naprawy po 240 tys. km oczywiście przy regularnej wymianie oleju, choć zdarzały się wyposażone w słabsze silniki egzemplarze modelu W124 wyposażone w tę skrzynię biegów przejeżdżające ponad 480 tys. km bez naprawy głównej. Mercedes-Benz produkując te skrzynie (4G-Tronic W4A 028 (Type 722.3) od 1981 roku montując je w różnych modelach R129 i W140 w tamtym okresie proklamował je jako sealed for life - zaplombowane na całe życie. Jednak intensywne testy aut po latach szybko wyprowadziły z błędu użytkowników tych modeli z tą konkretną skrzynią biegów, skrzynia wymagała jednak serwisowania, lecz uchodzi po dziś dzień jako jedna z najlepszych skrzyń jakie kiedykolwiek oferował Mercedes-Benz biorąc pod uwagę niezawodność. Mercedes-Benz zakończył ich produkcję w 1996 roku.
Facelifting i zmiana modelu na E500 W 1993 roku miał miejsce lifting karoserii, zastosowano nowocześniejsze przednie lampy, nową przednią klapę i znak firmowy przeniesiony na maskę, nowa była także tylna klapa ułatwiająca załadunek. Lifting, który przyniósł nie tylko zmianę oznaczenia z 500 E na E 500, wprowadził do modelu zintegrowaną chłodnicę, bezbarwne klosze kierunkowskazów przednich, dwukolorowe dymione klosze lamp tylnych i zmodyfikowane linie z tyłu. Od 1993 roku wszystkie standardowe wersje E500 mają zmniejszoną moc 320 KM. Również w tym samym roku wprowadzono krytykowane lakiery bazujące na wodzie. Wersje W124 po modernizacji w 1993 cierpią znacznie bardziej na podatność na korozję niż modele produkowane do 1993 roku. W 1994 roku wszystkie modele otrzymały powiększone przednie hamulce zapożyczone od modelu SL600 V12 o średnicy 320 mm tarcz przednich, taki sam rozmiar montowano również w Mercedesie W140. W chwili debiutu na rynku 500E kosztowało 138000 DEM. To o 23000 drożej niż BMW M5 E34 i o 13000 więcej niż Lotus Omega, droższa w zakupie w tym segmencie była tylko Alpina B10 Biturbo. W 1992 roku 500E kosztował już 145 000 marek. Z kompletnym wyposażeniem dodatkowym i ze wszystkimi opcjami w jakie można było to auto wyposażyć kosztowało niemal 200 tys. DEM. Tyle kosztował Porsche 911 Turbo z 1992 roku. W ostatnich latach produkcji zadebiutowała również wersja Limited wyprodukowana w limitowanej liczbie 500 sztuk (podobnie jak model 190E 2.5-16v Cosworth Evolution II), nie różniła się mechanicznie od wersji standardowej E500. Zmianami wpływającymi na rozróżnienie obu modeli były – inny wzór felg (wzorowany na 190E 2.5-16v Evolution II) inne wnętrze i obszycie skór w jaskrawych kolorach kontrastujących w czarnym wnętrzu.
Wnętrze i wyposażenie thumb|center|200px| Wnętrze Mercedesa 500E thumb|center|240px| Wnętrze Mercedesa 500E