Chevrolet 210 (Two-Ten) – samochód osobowy klasy pełnowymiarowej produkowany pod amerykańską marką Chevrolet w latach 1953–1957, w ramach dwóch generacji i pięciu lat modelowych. Stanowił w tym okresie pośredni i najliczniej produkowany model marki. Oferowany był w wersjach nadwoziowych: 2- i 4-drzwiowego sedana, coupé, kabrioletu i kombi (Handyman i Townsman), z silnikami R6, a później także V8, o pojemności od 3,9 do 4,6 litra.
Pierwsza generacja
Model 1953 thumb|left|Chevrolet 210 sedan 2-drzwiowy z 1953 – tył thumb|left|Chevrolet 210 Convertible z 1953
Chevrolet 210 pierwszej generacji został zaprezentowany w styczniu 1953 roku wraz z nową gamą samochodów Chevroleta na rok modelowy 1953.
Model 210 był następcą modelu DeLuxe z poprzedniej generacji samochodów Chevroleta. Jego nazwa powstała przez skrócenie o jedną cyfrę numeru serii produkcyjnej samochodów Chevroleta w wyższym standardzie wyposażenia DeLuxe – 2100 – zgodnie z panującą w latach 50. tendencją do odchodzenia od opisowych nazw, wspólnych dla różnych producentów, na rzecz nazw unikalnych. W materiałach marketingowych nazwę zapisywano słownie jako „Two-Ten” (dwa-dziesięć). Chevrolet 210 stanowił pośredni model marki, plasujący się pomiędzy tańszym 150 a wprowadzonym w tym samym roku droższym Bel Air. Zgodnie ze specyfiką ówczesnego rynku amerykańskiego wszystkie modele osobowe marki miały taką samą wielkość i konstrukcję, a różniły się przede wszystkim poziomem wyposażenia i wykończenia oraz częściowo odmianami nadwoziowymi. Stylistykę całej gamy unowocześniono w stosunku do poprzedniej generacji Chevroletów, zachowując jednak ogólnie podobny, konserwatywny charakter, z odstającymi na boki tylnymi błotnikami, częściowo zakrywającymi koła, oraz wyraźnie wysuniętym nosem maski. Błotniki stanowiły już jednak integralną całość z tylnymi panelami nadwozia. Do nowocześniejszych akcentów należały pojedyncza gięta szyba przednia zamiast dwuczęściowej, zachodząca na boki gięta szyba tylna oraz podwyższona, zamiast opadającej, linia tylnych błotników. Wprowadzono też drobne ulepszenia, w tym uruchamianie silnika kluczykiem oraz opcjonalne wspomaganie układu kierowniczego.
thumb|left|Chevrolet 210 Club Coupe z 1953 Atrapa chłodnicy w 1953 roku miała kształt owalnego otworu obramowanego grubą chromowaną opaską, z poziomą belką, trzema pionowymi żebrami i dużymi okrągłymi światłami parkingowymi na końcach. Pomiędzy błotnikami, których górna linia biegła od pojedynczych reflektorów do końca nadwozia, znajdowała się wyższa, wystająca maska, ozdobiona emblematem na nosie i ornamentem na górze. Podwyższono linię tylnej części nadwozia, zwiększając pojemność bagażnika. Tylne lampy zespolone, umieszczone na przedłużeniu wystających błotników, były pionowe i składały się z trzech sekcji, z opcjonalnymi światłami cofania na dole. Two-Ten różnił się zewnętrznie od tańszego modelu 150 przede wszystkim ozdobnymi elementami metalowymi: poziomą listwą boczną biegnącą na całej długości nadwozia, listwą na jego dolnej krawędzi, wygiętymi panelami chroniącymi przednią dolną część tylnych błotników oraz obramowaniami szyb (prospekt). Droższy Chevrolet Bel Air miał natomiast podwójne listwy na tylnych błotnikach.
Podstawowym silnikiem wszystkich Chevroletów był sześciocylindrowy rzędowy Thrift-King OHV o pojemności 3,86 l (235,5 in³) i mocy 108 KM, współpracujący z trzybiegową mechaniczną skrzynią biegów – była to wersja silnika stosowanego w poprzednich latach. Za dopłatą 178 dolarów dostępny był silnik w wersji Blue-Flame o mocy zwiększonej do 115 KM, współpracujący z automatyczną skrzynią biegów . Opony miały rozmiar 6,70×15, a w kabriolecie 7,10×15. Samochody miały tradycyjną konstrukcję, z nadwoziem osadzonym na ramie skrzynkowej i tylnym zawieszeniem na resorach wzdłużnych. Rozstaw osi wynosił 292,1 cm (115 cali), tyle samo co u poprzedników. Nadwozie było oznaczone w koncernie General Motors jako A-body, a jego konstrukcję dzielono z większym Pontiakiem.
thumb|left|Chevrolet 210 sedan 4-drzwiowy z 1953 – bok Model Two-Ten był najlepiej sprzedającym się Chevroletem w latach 1953–1954 – łączył wyższy standard i bardziej atrakcyjną stylistykę niż seria 150 z ceną nieco niższą niż bardziej luksusowego Bel Aira, pozostając jednym z najtańszych samochodów na rynku amerykańskim. Konkurował bezpośrednio w popularnym segmencie cenowym z modelami Ford Customline, Plymouth Cambridge (od 1954 roku Plymouth Savoy) oraz mniej popularnym nowym modelem . W 1953 roku nabywca modelu 210 miał do wyboru najszerszą gamę nadwozi: dwudrzwiowe kabriolet (Convertible), Club Coupe i hardtop Sport Coupe, dwu- i czterodrzwiowe sedany oraz czterodrzwiowe kombi. Wszystkie odmiany mieściły sześć osób, z wyjątkiem pięciomiejscowego kabrioletu, przy czym kombi występowało w sześciomiejscowej odmianie Handyman (nazwa dzielona z modelem kombi 150) i ośmiomiejscowej Townsman, wyposażonej w dodatkowe wstawki ozdobne wokół okien imitujące drewno. Kabriolet miał elektrycznie podnoszony dach. W pierwszym roku ceny wynosiły: 1707 dolarów za dwudrzwiowego sedana, 1761 dolarów za czterodrzwiowego, 1967 dolarów za hardtop, 2093 dolary za kabriolet i 2273 dolary za kombi Townsman. W wyposażeniu dodatkowym, oprócz wspomagania układu kierowniczego, dostępne były m.in. radio i osłony tylnych kół. Wyprodukowano 649 821 egzemplarzy (w tym 332 497 czterodrzwiowych sedanów i jedynie 5617 najrzadszych kabrioletów), dzięki czemu model 210 był w tym roku najliczniej produkowanym modelem marki Chevrolet, odpowiadając za 48% jej produkcji. Nowa gama samochodów odniosła duży sukces, a Chevrolet zanotował znaczny wzrost sprzedaży w stosunku do poprzedniego roku, co pozwoliło mu utrzymać pierwsze miejsce na rynku amerykańskim.
Model 1954 thumb|left|Chevrolet 210 sedan 2-drzwiowy z 1954 W roku modelowym 1954 zmiany stylistyczne były niewielkie. Owalną atrapę chłodnicy poszerzono na całą szerokość nadwozia, dzięki czemu samochód sprawiał wrażenie szerszego i nowocześniejszego. Pozioma belka wewnątrz miała pięć pionowych żeber, a światła parkingowe były podłużne i poziome, umieszczone na przecięciu belki z krawędziami obramowania. Tylne pionowe owalne lampy zespolone otrzymały oprawy z niewielkimi kapturami, stanowiącymi zaczątek płetw. Zmieniono również detale ozdobne. Bazowym silnikiem stał się Blue-Flame 115 o mocy 115 KM, współpracujący z mechaniczną trzybiegową skrzynią biegów, a za dopłatą dostępny był silnik w wersji o mocy 125 KM, z automatyczną skrzynią biegów Powerglide.
thumb|left|Chevrolet 210 sedan 4-drzwiowy z 1954 – tył W 1954 roku zakończono produkcję wersji kabriolet, hardtop i najdroższego ośmioosobowego kombi Townsman serii 210, przenosząc je do serii Bel Air. Dwudrzwiowe nadwozie Club Coupe otrzymało natomiast dodatkową nazwę Delray (lub Del Ray) i stało się bardziej ekskluzywną odmianą ze specjalną winylową tapicerką. Ceny nieznacznie wzrosły, jednak gama jako całość stała się tańsza wskutek wycofania droższych odmian. Delray Coupe kosztował 1782 dolary, a najdroższe kombi Handyman – 2133 dolary. Two-Ten rocznika 1954, wyprodukowany w liczbie 524 222 egzemplarzy, pozostał najliczniejszym modelem Chevroleta, który jednak w tym roku modelowym znalazł się pod względem sprzedaży za Fordem.
W przeciwieństwie do serii 150 model Two-Ten był dostępny z pełną gamą wyposażenia, obejmującą automatyczną skrzynię biegów Powerglide, i miał bogatsze standardowe wykończenie wnętrza, w tym dwie osłony przeciwsłoneczne. Samochody standardowo wyposażano również w zegar mechaniczny, zapalniczkę i popielniczki. Tapicerkę wykonywano z wzorzystych tkanin, dopasowanych kolorystycznie do nadwozia. W 1954 roku w wyposażeniu dodatkowym pojawiły się elektryczne sterowanie szybami i regulacja siedzeń oraz wspomaganie hamulców. W tym roku po raz ostatni montowano w samochodach Chevroleta instalację elektryczną o napięciu 6 V. Z czasem modele Chevroleta z lat 1953–1954, w tym 210, stały się jednymi z bardziej poszukiwanych przez kolekcjonerów, są także przerabiane na samochody hot rod.
Silniki R6 3,9 l (235,5 in³) Thrift-King OHV: 108 KM (sprężanie: 7,1:1) (1953) R6 3,9 l (235,5 in³) Blue-Flame OHV: 115 KM (sprężanie: 7,5:1) (1953, 1954) R6 3,9 l (235,5 in³) Blue-Flame 125 OHV: 125 KM (sprężanie: 7,5:1) (1954)
Druga generacja
Model 1955 thumb|left|Chevrolet 210 sedan 4-drzwiowy z 1955 thumb|left|Chevrolet 210 sedan 4-drzwiowy z 1955 od tyłu Chevrolet 210 drugiej generacji, przeznaczony na rok modelowy 1955, został zaprezentowany w październiku 1954 roku.
Druga generacja modelu 210, podobnie jak pozostałe modele marki, przeszła radykalne zmiany stylistyczne, mające na celu unowocześnienie i nadanie sylwetce bardziej sportowego charakteru; po raz pierwszy wprowadzono również silnik V8. Zrezygnowano z odstających tylnych błotników na rzecz gładkich boków o pontonowej formie, a spłaszczoną maskę obniżono niemal do wysokości linii przednich błotników, tworzących kaptury nad reflektorami. Przednia szyba została silnie wygięta na boki. Górna linia błotników przebiegała wysoko i poziomo na całej długości samochodu, z niewielkim wcięciem pod tylnymi oknami. Z tyłu błotniki wyciągnięto w niewielkie płetwy, z pionowymi lampami na ostro zarysowanych końcach. Pas przedni z atrapą chłodnicy został dynamicznie pochylony pod ujemnym kątemNa podstawie (prospekt).
W pierwszym roku zastosowano minimalistyczną, nowoczesną, prostokątną kratę atrapy chłodnicy, nadającą samochodowi sportowy wygląd (jej stylistykę porównywano niekiedy z ówczesnymi modelami Ferrari). Atrapa nie zajmowała całej szerokości pasa przedniego, a po jej bokach, pod reflektorami, znajdowały się wydłużone poziome lampy postojowe. Model 210 nadal różnił się zewnętrznie od podstawowego modelu 150 poziomą ozdobną listwą stalową na tylnych błotnikach, łączącą się z ukośną listwą podkreślającą uskok linii bocznej nadwozia, natomiast bogatszy model Bel Air miał dodatkowo listwę na przednich błotnikach. Elementami ozdobnymi były ponadto obramowania szyb ze stali nierdzewnej, napisy „Chevrolet” po bokach przednich błotników, chromowane oprawy świateł oraz ornament z dwoma płetwami na masce.
thumb|left|Chevrolet 210 sedan 2-drzwiowy z 1955 thumb|left|Chevrolet 210 Handyman z 1955 od tyłu thumb|left|Chevrolet 210 z 1955 od przodu Pod względem technicznym Chevrolet wprowadził obszerne modyfikacje, w tym nową gamę jednostek V8. Nabywca miał do wyboru szeroką gamę silników, taką samą jak w modelach 150 i Bel Air. Standardowo montowano sześciocylindrowy silnik rzędowy o pojemności 3,9 l (235,5 in³) i mocy 123 KM. Za dopłatą dostępny był taki silnik o mocy 136 KM, współpracujący z automatyczną skrzynią biegów Powerglide, oraz nowy silnik V8 o pojemności 4,3 l (265 in³) i mocy 162 lub 180 KM, z mechaniczną lub automatyczną skrzynią biegów (312 dolarów w najmocniejszej wersji). Trzybiegowe skrzynie mechaniczne mogły być po raz pierwszy wyposażone także w nadbieg. Istotnym ulepszeniem było przejście z instalacji elektrycznej o napięciu 6 V na 12 V. Wprowadzono też opony bezdętkowe. W wyposażeniu dodatkowym pojawiła się klimatyzacja (565 dolarów).