dopełniacz () , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) drugi przypadek deklinacji, odpowiada na pytania: kogo? czego?;
(1.1)
(1.1) Jak brzmi ten wyraz w dopełniaczu?
(1.1) dopełniacz +
(1.1) genitiwus
dopełnianie , dopełnienie , dopełnianka , dopełniciel dopełniać , dopełnić dopełniaczowy
(1.1) + -acz; termin wprowadzony przez Onufrego Kopczyńskiego jako rodzima nazwa przypadku odpowiadającego , poświadczony w jego Grammatyce języka polskiego z 1817 roku
(1.1) Dopełniacz określa również stosunek własności (odpowiada na pytanie czyj?) zobacz też: Aneks:Język polski - deklinacja
angielski: (1.1) genitive, possessive arabski: (1.1) إضافة baskijski: (1.1) genitibo białoruski: (1.1) родны склон , генітыў bułgarski: (1.1) родителен падеж , генитив czeski: (1.1) genitiv , druhý pád dolnołużycki: (1.1) genitiw duński: (1.1) genitiv , ejefald esperanto: (1.1) genitivo estoński: (1.1) genitiiv, omastav farerski: (1.1) hvørsfall francuski: (1.1) génitif hiszpański: (1.1) genitivo islandzki: (1.1) eignarfall japoński: (1.1) 生格 kaszubski: (1.1) rodzôcz , genytiw łaciński: (1.1) genitivus niemiecki: (1.1) Genitiv nowogrecki: (1.1) γενική nowopruski: (1.1) gēnitiws polski język migowy: portugalski: (1.1) genitivo rosyjski: (1.1) родительный падеж słowacki: (1.1) genitív szwedzki: (1.1) genitiv ukraiński: (1.1) родовий відмінок wenedyk: (1.1) żeniciwnik węgierski: (1.1) birtokos eset włoski: (1.1) genitivo