biernik () , , ,
rzeczownik, rodzaj męskorzeczowy (1.1) czwarty przypadek deklinacji, odpowiada na pytania: kogo? co?;
(1.1)
(1.1) W tym zdaniu żaden wyraz nie jest w bierniku.
(1.1) biernik +
(1.1) akuzatyw
bierność bierny, biernikowy biernie
(1.1) + -ik; termin poświadczony w 1813 r. w Gramatyce języka polskiego według prawideł JX. Kopczyńskiego Jana Piotra Dworzeckiego-Bohdanowicza jako „biérnik albo biérny”, a następnie użyty przez Onufrego Kopczyńskiego w Grammatyce języka polskiego z 1817 r. jako rodzima nazwa przypadku odpowiadającego
(1.1) zobacz też: Aneks:Język polski - deklinacja
angielski: (1.1) accusative, accusative case asturyjski: (1.1) acusativu baskijski: (1.1) akusatibo białoruski: (1.1) вінавальны склон , акузатыў bułgarski: (1.1) винителен падеж , акузатив czeski: (1.1) akuzativ , čtvrtý pád duński: (1.1) akkusativ , genstandsfald esperanto: (1.1) akuzativo estoński: (1.1) akusatiiv, sihitav farerski: (1.1) hvønnfall fiński: (1.1) akkusatiivi francuski: (1.1) accusatif hiszpański: (1.1) acusativo interlingua: (1.1) accusativo islandzki: (1.1) þolfall japoński: (1.1) 対格 kaszubski: (1.1) winowôcz , akùzatiw kazachski: (1.1) табыс септік łaciński: (1.1) accusativus mongolski: (1.1) заах niemiecki: (1.1) Akkusativ nowogrecki: (1.1) αιτιατική nowopruski: (1.1) akkuzatiws polski język migowy: rosyjski: (1.1) винительный падеж rumuński: (1.1) acuzativ słowacki: (1.1) akuzatív szwedzki: (1.1) ackusativ ukraiński: (1.1) знахідний відмінок węgierski: (1.1) tárgyeset włoski: (1.1) accusativo